Επαναφορά

Αρκετός καιρός μακριά από το blog.  Αλλαγές πολλές στη ζωή μου, πέθαναν και οι δύο μου γονείς, ένα σοβαρότατο χειρουργείο ο αδελφός μου, ευτυχώς βγήκε νικητής στη ζωή, μία αλλαγή τόπου για περίπου 16  μήνες σε ένα πανέμορφο νησί, πρόσφατη επαναφορά στην Αθήνα στο ίδιο προάστιο αλλά σε ένα διαφορετικό σπίτι (γράφω και ατενίζω την Πάρνηθα απέναντι), αποχώρηση από τον πολιτικό χώρο που δραστηριοποιούμουν, έναρξη ενός μεταπτυχιακού, εγκατάλειψη σχέσεων που φθάρησαν, φροντίδα σχέσεων που παραμένουν ανέπαφες, νέοι άνθρωποι λόγω και της διαμονής στο νησί και ....επαναφορά ανάγκης ανώνυμης προσωπικής  έκφρασης. Πολύτιμο τελικά το blog. Παρατηρώντας ένα μικρό πρόβλημα μνήμης (που είναι η αλήθεια και νεαρή το είχα παρατηρήσει αλλά είχα καθησυχασθεί από το γιατρό) θυμήθηκα τόσα πολλά διαβάζοντας αυτές τις μέρες παληές μου αναρτήσεις, σχόλια.. Πολύτιμη η μνήμη για να συνεχίσεις. 

Γειά σου κόσμε

Η ζωή είναι ωραία-Καλλιόπη Βέττα

Μου έλειψε το blog, κι επειδή δεν μπορώ πολλά να γράψω, ένα τραγούδι θετικό! 

Παρά τις τόσες ασχήμιες που μας περιβάλλουν

Ατιτλο

Μετά από ένα σύντομη νοσηλεία, μία δεύτερη για χειρουργείο στο θώρακα γεγονός που με απέτρεπε και ακόμη θα μ'αποτρέπει για κάποιο καιρό από πορείες με χημικά, έναν φόβο που έφυγε και που κι ίδια δεν είχα συνειδηποιήσει το μέγεθός του, συνειδοποίησα όμως το μέγεθος της χαράς μου, της ελευθερίας που ένιωσα όταν ο γιατρός με πήρε να μου πεί πως η βιοψία είναι πεντακάθαρη κι επρόκειτο απλώς για μία υπερπλασία ούτε καν καλοήθη όγκο, ένα βαθύ ευχαριστώ στον αδελφό μου, στη νύφη μου, στις φίλες μου που ως δίκτυο αλληλεγγύης δεν με άφησαν στιγμή μόνη μου, στον άντρα που παρέστη στο χειρουργείο μου. Ενα βαθύ ευχαριστώ στη φίλη μου που με την επιμονή της κόντρα στο τι υποστήρίζαν οι άλλοι επέμενε για το τί μπορεί να μου συμβαίνει. Κι είχε δίκηο.
Τώρα  μπορώ να ατενίζω ξανά με διάθεση χαράς, αισιοδοξίας, κουράγιου, διάθεση αγώνα για το σκληρό 2013 που μας αναμένει και διάθεση παραμυθιού τις γιορτές που πλησιάζουν.

Χρόνια πολλά, χρόνια έρωτα, αγάπης, εργασίας, δημιουργικότητας κι αγώνα για να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας γιατί ζωή αξιοπρεπής μας πρέπει και μας αξίζει! Μία χρονιά θετικών ανατροπών να παλέψουμε να είναι το 2013.

 

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΗΜΕΡΑ

Θα μείνει κανείς στο σπίτι του σήμερα που ψηφίζεται το
ΝΕΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΜΑΣ,

Ψηφίζουν ότι δεν τόλμησαν 2 δικτατορικα΄καθεστώτα ως είπε κι ο Δ.Στρατούλης, (Μεταξά και Παπαδόπουλου) μείωση του κατώτατου μισθού κι ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ;

14 Νοεμβρίου 2012 Πανευρωπαϊκή απεργία

Επειδή τα κοινωνικά αγαθά μετατρέπονται σε εμπορεύματα,
επειδή καταρρέουν τα πάντα, δημόσιο σχολείο, δημόσιο νοσοκομείο,
επειδή ξεπουλούν μέχρι και το νερό, (σε λίγο θα πωλήσουν και τον αέρα που αναπνέουμε),
επειδή ξεκινάει ο εφιάλτης
τι μας μένει παρά να δείξουμε την αντίστασή μας

Σμύρνη

Σμύρνη.
Πήγα μόνη μου στην απογευματινή παράσταση. Ηθελα μόνη μου να δώ το ντοκυμαντέρ, να αφεθώ σε μνήμες που είχα γιατί μου τις διηγήθηκαν,  σε ότι μου πέρασε ο πατέρας από διηγήσεις του παππού του μετέπειτα πλαστηρικού πρωτοπαλλήκαρου.
Τη Σμύρνη τη νιώθεις, την έχεις μέσα σου, το άκουγα από τις 2 γυναίκες ιστορικούς 2ης και 3ης γενιάς και καταλάβαινα ακριβώς ότι έλεγαν. Το ίδιο νιώθω κι εγώ. Πέρα ως πέρα μικρασιάτισσα 3ης γενιάς.
Η γιαγιά μου η Ελένη ζούσε σε παράγκα στον Ταύρο,  όμως το παιδί της το έστελνε στο ιδιωτικό σχολείο.
Πολιτισμός, πολιτισμός κι η συλλογική μνήμη μεταλαμπεδεύεται, κληρονομείται, την έχεις μέσα σου ως τα γονίδια.

 

Η γυναικοπαρέα της Αλοννήσου

Ευτυχώς που επέμεινε παρά την κρίση, να πάμε στην Αλόννησο.
Βασικά την επέλεξε για να παρακολουθήσει το σεμινάριο Ομοιοπαθητικής.
Ξέρεις θα έρθει κι η Ζ.τελικά.
Τρείς γυναίκες με δύο παιδιά (κορίτσια κι αυτά) που συνάντησαν τρείς ακόμη γυναίκες.

Κάθε βράδύ σχεδόν στο piano bar της χώρας το Χαγιάτι και οι έξι.
Ευτυχώς γι αυτές, ένα ημιαδέσποτο σκυλάκι υιοθετημένο προφανώς από όλη τη χώρα  -μπισκοτάκι το όνομά του αγάπησε τρελλά τα μικρά κορίτσια, τόσο όσο κι αυτές. Ετσι πριν την ώρα του ύπνου, (δύσκολος στις καρέκλες για τη μικρή εξάχρονη) τα παιδιά φρόντιζαν το μπισκοτάκι κι ο μπισκοτάκις τα παιδιά.

Γυναίκες στη δεκαετία των 40.Τι όμορφη ηλικία τελικά για τις γυναίκες. Κατασταλαγμένες, καθόλου ή λιγότερο ανασφαλείς;  Από ποιά να ξεκινήσω.
Από την ονειροκυνηγό Ελένη.  Μία γυναίκα που αποφάσισε να σπουδάσει Ιατρική στην ηλικία των 40 έδωσε πανελλήνιες και πέτυχε. Δύο γάμοι, δύο διαζύγια, τρία παιδιά, δύο εγγόνια, ο θάνατος συνάντησε αγαπημένους της, συναντά ακόμη έναν, εκείνη είναι άρρωστη και το γέλιο είναι απίστευτο. Πόντια στην καταγωγή, αριστερή΄στην ιδεολογία, ταυτισμένη με τη ζωή, με τη θετικότητα, τον έρωτα. Να είναι καλά, καλά, να κάνει κι άλλα όνειρα να τα πιάσει.
Η δεύτερη γιατρός των ζώων,  δύο παιδιά, -μεγάλωσαν-, επιθυμεί να υιοθετήσει ακόμη  ένα παιδί. Οι δουλειές επεσαν,  αλλά δεν την απασχολεί. Τα παιδιά χρειάζονται μόνο αγάπη λέει κι ίσως έχει δίκηο.

Η τρίτη η Αλεξάνδρα, έμπορος, η νεώτερη από όλες. Ηθελε να κάνει ένα παιδί, το έχει.

Η τέταρτη, από την οποία γνώρισαν και τις τρείς αυτές ενδιαφέρουσες γυναίκες, είναι η πρώτη φορά που ταξίδεψε μόνη της.

Για τις άλλες δύο τι να πώ, είναι οι φίλες που επιτέλους ταξίδεψαν μαζί μετά από 30 περίπου χρόνια.
Είδαν το φεγγάρι όταν ανέτειλε, έζησαν τον ήλιο και τη θάλασσα, δεν είπαν πολλά μεταξύ τους, τραγούδησαν, περπάτησαν, χάρηκαν όπως όλες τελικά.

Τους αφιερώνω το "να 'χα δύο ζωές" που τόσο ακούσαμε, τόσο τραγουδήσαμε, και που όλες νομίζαμε ότι το τραγουδά η Μελίνα Κανά. Το αφιερώνω και στην νεαρή γιατρίνα από την Εδεσσα και τον καλό της και στην Κρασιμοίρα τη νεαρή Βουλγάρα

Αφιερώνω και στη φίλη μου " τις μέλισσες"που τόσο της αρέσουν και  δεν κατάφερε στην Αλόννησο να τις ακούσει

 

 

Για τον πατέρα μου

Θέλω τόσο κάτι να γράψω  όμως είναι τόσα πολλά και μπερδεύομαι...Δεν ξέρω.
Για τον πατέρα μου που μάλλον φεύγει....Και το γράφω τώρα που φεύγω διακοπές για να μην το σβήσω ξανά όπως πριν λίγο καιρό.

Πηγαίνω και δεν μπορώ να καθίσω ώρα. Η εικόνα με σοκάρει. Τόσο αδύναμος. Αποστεώνεται.
Πήγαμε προχθές με τον αδελφό μου. Κάθισα πολύ γιατί είμασταν μαζί.
Τον φιλούσα και κυττούσα εκείνο το βλέμμα που σε κυττάζει δεν είναι απλανές αλλά αναρωτιέσαι, τι βλέπει; τι νιώθει;
Ο αδελφός μου τον χάιδευε, αλλά εκείνος είπε πως πονούσε,δεν ήθελε το χάδι  στα πόδια, έτσι εκείνος συνέχιζε να τον χαϊδεύει μόνο στα χέρια. Του κρατούσε το χέρι ώρα κι εκείνος έκλεινε τα μάτια
Μπορούμε να τον δυναμώσουμε; ρωτήσαμε το γιατρό του;
-Οχι αφήστε τον να φύγει ήσυχα. Είναι τόσο επιβαρυμένος.


Εψαχνα παλιές φωτογραφίες σήμερα, βρήκα ανάμεσα σε άλλες  και δύο που χορεύαμε οι δύο μας. Τον κυττούσα, τόσο κέφι, τόση ενέργεια, τόση δύναμη!!!


-Πρέπει στην ψυχή σου να του πείς το "καλως καμωμένα".  Του ίδιου το είπα λεκτικά.
-Εκανα κάποιο λάθος εγώ στη ζωή μου;
-Οχι όλα καλά τα έπραξες. Δεν έκανες κανένα λάθος πατέρα μου.
Στην ψυχή μου μέσα του το λέω;  δεν ξέρω. Αναρωτιέμαι. Θέλω και πρέπει.  Οσο γράφω νομίζω το λέω.
Τον αγάπησα τόσο πολύ.  Κάθε φορά που πηγαίνω σπίτι του διαβάζω τη χαλκογραφία που έφηβη του είχα γράψει. Σε αγαπώ πολύ.

-Μην τον αδικείς.Η αυστηρότητα και σκληρότητά του εσένα σε βοήθησε. Το μάθημα ελευθερίας που έπρεπε να πάρεις στη ζωή. Το επικοινωνιακό που έχεις είναι δικό του.
--Ναι από εκείνον έρχεται. Είναι δική του κληρονομιά., δική του. Το αναγνωρίζω.
Αναγνωρίζω την κοινωνική του δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη του στο κοινωνικό σύνολο, αναγνωρίζω το πόσο βαθια κομμουνιστής υπήρξε. Λειτούργησε την επιχείρησή του χρόνια πριν ως κολλεκτίβα, μαζί με τους εργαζόμενους του. Και δεν τον πείραξε όταν για δικές του άλλου τύπου επιλογές έγινε ξανά εργαζόμενος.
Δική του κληρονομιά και το όνειρο της αξιοπρεπούς ζωής.
-Ζήστε τη ζωή σας με αξιοπρέπεια. Μην προκαλέσετε ποτέ τον οίκτο.

Εχω ξεχάσει άραγε το πρώτο όνειρο που με εμπόδισε  να εκπληρώσω;
-Θέλω να πάω στο Παρίσι για μεταπτυχιακό. Θα με βοηθήσεις;
-Οχι, θα σε εμποδίσω. Δεν θέλω να φύγεις.
Δική μου η ευθύνη να το πραγματώσω.

Στο δεύτερο όνειρο βρήκαμε τη λύση
-Θέλω να μείνω μόνη μου.
-Δεν μου το επιτρέπει η ηθική μου. Το ξέρεις, δεν θέλω.
-Ωραία, θα σου πώ τι θα κάνουμε. Θα φύγω να δουλέψω εκτός Αθηνών έτσι ώστε κι εγώ να μείνω μόνη που το θέλω τόσο πολύ κι εσύ να μπορείς να λές, δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς.Το παιδί μου πρέπει να δουλέψει.
Ηταν μία λύση που δέχθηκε, αβίαστα.

Να'σαι καλά όσο μπορείς να είσαι πατέρα μου. Να φύγεις αξιοπρεπώς. Κι ελπίζω να νιώθεις το χάδι και το φιλί. Να θυμάσαι την αγάπη, να έσβησαν οι δύσκολες εγωιστικές στιγμές.

Ενα τραγούδι για τον ζεϊμπέκικο που τόσο αγάπησες και χόρεψες

 

Με αφορμή ...τις 2 πανσελήνους του Αυγούστου

Επειδή...έχουμε πάψει άραγε; δεν ξέρω, "να σεληνιαζομαστε" από πάθος,
δύο τραγούδια για την πανσέληνο και τον έρωτα.

ένα παιχνίδι που παίζαμε από παληά-τι θα ήθελα να ήμουν

-Τι θα ήθελες να ήσουν εάν μπορούσες να επιλέξεις;

- Παληότερα θα έλεγα αητός, ή άλογο, ή ελάφι, ή...

σήμερα σου λέω ότι θα ήθελα να ήμουν ένα ψαροπούλι. Ομως να μπορώ να  πετώ ψηλά στον ουρανό, να ταξιδεύω σε πελάγη αλλά και σε βουνοκορφές, να ανοίγουν φτερά η ψυχή και το κορμί μου

Ψηλά, ψηλά, πολύ ψηλά εκεί που η ψυχή αναθαρρεύει, που δεν φοβάται, δεν τρομάζει,  δεν συμβιβάζεται.

Πλάσμα της φύσης ανεξάρτητο από τα καθημερινά τα δύσκολα, τα μνημόνια που χτυπούν την αξιοπρέπεια, τα λόγια των άλλων και τα δικά μου που παρερμηνεύουν και παρερμηνεύονται. Ελεύθερο πλάσμα αλλά όχι μόνο του.
Και μετά, μετά να κατεβαίνω στη θάλασσα, στο πέλαγος, στο απέραντο νερό.

Το παιχνίδι, παιχνίδι είναι και μπορεί να υπάρχει στο μυαλό, στην ψυχή όσο κι αν είναι απίθανο.
Τι λέτε; θα παίξετε; πολύ θα μου άρεσε.
Καλές διακοπές όπου κι αν βρεθούμε., να ξεκουραστεί η ψυχή μας.

Δύο γυναίκες - δύο ζωές

Ξεκίνησαν τη φιλία τους τυχαία. Συμμαθήτριες και μέλη της σχολικής χορωδίας βρέθηκαν να διαβάζουν μαζί για τις πανελλήνιες σε ένα εξοχικό στο Δήλεσι.

Μορφή μεγάλη η αείμνηστη σήμερα  μητέρα της μίας που τις πρόσεχε το δεκαπενθήμερο εκείνο.

Εκτοτε διάβασαν πολλές φορές μαζί παρότι  σε διαφορετικές σχολές. Ξενυχτούσαν μαζί, προσπαθώντας να ορίσουν τη δική τους ματιά στη ζωή, το δικό τους θέλω, να αναλύσουν τις ανασφάλειές τους και να τις πολεμήσουν, να πάρουν κουράγιο, να ονειρευτούν, να...

Τόσο διαφορετικές και τόσο ίδιες, πάντα όμως η μία  καταλάβαινε πως έβλεπε η άλλη τη ζωή.

Η μία ήταν πιο ...εσωστρεφής, λάτρης  της εσωτερικής αναζήτησης, η άλλη ήταν ον συλλογικό, ήθελε να παλεύει ενάντια στην αδικία, να κάνει τον κόσμο δικαιότερο.

Δεν ονειρεύτηκαν το γάμο. Ονειρεύτηκαν τον έρωτα και την αγάπη. Τον έρωτα που σε ταξιδεύει, σε απελευθερώνει, την αγάπη που σε λυτρώνει. Δεν κατάλαβαν ποτέ και οι δυό το ¨σε αγαπώ με τον τρόπο μου , παρά μόνο με βάση την αποδοχή. Αγάπη χωρίς αποδοχή δεν ήταν κι ούτε είναι αγάπη και για τις δύο τους.

Νά'τες ξανά στο εξοχικό μετά από 30 χρόνια. Στη γωνιά της συκιάς να εξακολουθούν  να ονειρεύονται, να γελούν, να προβληματίζονται, να ανταλλάσουν σκέψεις...να θεωρούν ότι η ζωή  είναι εδώ. Πάντοτε έτοιμη να γεμίσει τα κενά. Με ότι ο καθένας μας την εφοδιάζει καθημερινά. Αγάπη, αντοχή, υπομονή, κατανόηση, και γιατί όχι...πάθος για δημιουργία και χαρά.

Λένε να πάνε ένα ταξίδι στα νησιά. Τόσα χρόνια φίλες και θάναι η πρώτη τους φορά... όχι η δεύτερη φορά μετά από τόσα χρόνια.

Ο Μανούσος και το Βουνό

Το περασμένο Σάββατο παντρεύτηκε ένας μαθητής μου ο Αντώνης.
Μες στην εκκλησία θυμήθηκα έντονα τον πατέρα του το Μανούσο που δεν ζεί πια. Σκοτώθηκε όταν ο Αντώνης ήταν16 ετών. Του είχε αδυναμία, στο μικρότερο από τους δύο γιούς του.
Εμπαινα σπίτι τους από φοιτήτρια για να κάνω ιδιαίτερα στα δύο αγόρια.
Ο Μανούσος ήθελε να παρέχει στα παιδιά του ότι εκείνος ονειρεύτηκε και του το στέρησε η οικογένεια, η ζωή δεν ξέρω..
Τον ετρωγε που δεν είχε πάει σχολείο παρά μερικές τάξεις μόνο. Του το απαγόρεψε ο πατέρας του αν και πρώτος μαθητής, τον ήθελε στα πρόβατα.
Μου έλεγε και δεν θα το ξεχάσω ποτέ:
-Πήγαινα Β.στο βουνό 8 χρονών παιδί να βοσκήσω τα πρόβατα και φώναζα για να ακούω τη φωνή μου, να μη φοβάμαι. Φώναζα και άκουγα τον αντίλαλο. Και μετά ...δεν φοβόμουν..

Στη μνήμη του Μανούσου το Βουνό
ΥΓ. Αν και μ'αρέσει πολύ και η ερμηνεία ης Πόλυ Πάνου, επέλεξα την ερμηνεία της Ρ.Σακελλαρίου λόγω του βίντεο.

Στιγμές και σκέψεις

Τον παίρνω τηλέφωνο να του ευχηθώ για τον πατέρα του και αδελφό μου. Βρίσκεται μακριά από το σπίτι, με το σκύλο τους βόλτα. Αφού ανταλλάσουμε τις ευχές με ρωτά πως θα πάει από εκεί που βρίσκεται κάπου αλλού.
-Θα πάω αριστερά ή δεξιά;
-πες μου πως βλέπεις το σταθμό. Το super market το βλέπεις; από εκείνη τη μεριά θα πάς.
Κατανοείς ότι εκεί που θέλεις να πάς είναι ακόμη πιο μακριά από το σπίτι σας;
-Ναι το ξέρω
.Οκ καλή βόλτα.
Αρχίζει μία ελαφριά ανησυχία. Ενα παιδί που έχει μίας μορφής δυσλεξία, χωρίς αυτό σε τίποτα να τον εμποδίζει να είναι μαθητής του 17 (χωρίς  απαλλαγή από τις γραπτές εξετάσεις) έχει μία δυσκολία με τον προσανατολισμό.
Τον ξαναπαίρνω τηλέφωνο.
-Εφθασες.
-Ναι. Ξέρεις εχθές χάθηκα μέχρι που είδα ....και κατάλαβα.
-Να μη φοβάσαι. Δεν χάνεσαι. Οταν δεν κατανοείς που είσαι ρώτα πως θα΄πάς στο ..τάδε σημείο. Από κει ξέρεις.
Πέρασε  μία ώρα ή σχεδόν μία ώρα και τον ξαναπήρα. Ήταν πολύ κοντά στο σπίτι. Ήμουν ανακουφισμένη.
Σκεφτόμουν: Πως ανοίγουν τα φτερά τους τα παιδιά; πως αυτονομούνται; πως μπορείς να τους υποστηρίξεις; πως τους μαθαίνεις να διαχειρίζονται το φόβο τους; πως μπορείς να τους βοηθήσεις να αντιλαμβάνόνται τον κίνδυνο χωρίς να τους τρομάξεις; Κακό πράγμα ο φόβος. Ανασταλτικό συναίσθημα.Είναι  κάτι που θέλω πολύ να μάθω τα ανήψια μου. Να μην φοβούνται!!!

Θα περάσω μετά τη δουλειά.Είχα να τη δώ από τις εκλογές.  Και πέρασα. Ο καφές τελείωσε, ήρθε το σινεμά, το βράδυ.
-Φεύγω, να μείνετε μόνοι σαν ζευγάρι τώρα που λείπουν και τα παιδιά.
-Είσαι τρελλή. Θα μείνεις.
Εμεινα και το πρωί ένα δίωρο σχεδόν και οι δύο κοπάνα από τη δουλειά. Είχε εφημερία δύο μέρες, είχε ειδοποιήσει πως θα αργούσε. Κοπάνα κι εγώ, Ντρέπομαι αλλά ναι.κοπάνα.
Θέλαμε να απολαύσουμε μαζί με τον καφέ μας και να πούμε τις τελευταίες ΄σκέψεις.
Αντε ένα τσιγάρο ακόμη και φύγαμε. Δύο φίλες πολλά χρόνια. Κοντά 30.
Ανασαίνει η ψυχή μου κάθε φορά που τη βλέπω. Κάθε φορά. Τόσο διαφορετικές και τόσο ίδιες.

Τι τρυφερότητα από τη μια μεριά και τι σαδισμός από την άλλη

Την αντέγραψα από τη sibulla-σύβιλλα. Μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση. Τόση τρυφερότητα!!!

Αντέγραψα  στο ήμισυ και την παρακάτω είδηση από τον Παραλληλογράφο που την αναδημοσίευσε από τα Νέα της Ελενας Ακρίτα

Βράδυ, σε ένα σπίτι στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης… «Δι’ ασήμαντον αφορμήν» – (κάτι, λέει, για ένα παιχνιδάκι) ένας πατέρας ξυλοκοπεί άγρια το 7χρονο αγοράκι του και το διώχνει από το σπίτι. Για όσους δεν πιστεύουν αυτό που διαβάζουν, επαναλαμβάνω: Ενας πατέρας πρώτα σαπίζει το παιδάκι του στο ξύλο και μετά το πετάει έξω από το σπίτι μέσα στη μαύρη νύχτα με την συνενοχή – συναίνεση της μάνας.
Το 7χρονο πλανιέται, οι ώρες περνάνε και τότε – μόνο τότε – οι «γονείς» αποφασίζουν να καλέσουν την Αστυνομία. Υστερα από έρευνα, το βρίσκουν να πλανιέται έντρομο πολλά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι. Σε άθλια κατάσταση, διηγείται κλαίγοντας τα γεγονότα. Το εξετάζουν. Το κορμάκι του, γεμάτο από σημάδια, μώλωπες, ξύλο, μπουνιές, γροθιές, διηγείται κι αυτό τη δική του ιστορία…
Ο πατέρας οδηγείται στην Εισαγγελία Θεσσαλονίκης. Στην ανάκριση ομολογεί και παραδέχεται τη φρικαλέα πράξη του. Σχηματίζεται δικογραφία, αποστέλλεται στην Εισαγγελία Εφετών και…
… και, εδώ λογικά, η επόμενη φράση θα έπρεπε να είναι «προφυλακίζεται και αναμένεται η εκδίκαση της υπόθεσης». Λογικά. Με την πιο κοινή, με την πιο στοιχειώδη λογική. Κι όμως… Η επόμενη φράση είναι: «ΚΑΙ ΑΦΗΝΕΤΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ». Αφού ομολογήσει, δηλαδή την κακοποίηση, πάει σπιτάκι του. Γιατί; Γιατί, λόγω της ιδιότητάς του εμπίπτει σε ειδική δωσιδικία…
Σε απλά ελληνικά, το κτήνος αυτό είναι δικαστικός. Πρωτοδίκης. Το ίδιο και η μάνα. Η επαγγελματική ιδιότητα και των δύο προβλέπει ασυλία για το έγκλημα που διαπράξανε. Τόσο απλό!
Και το κερασάκι; Η εισαγγελέας Ανηλίκων έκρινε ότι – με την προϋπόθεση ότι το παιδί θα παρακολουθείται από παιδοψυχίατρο – μπορεί να ξαναγυρίσει στο σπίτι. Ναι, στο ίδιο ακριβώς σπίτι όπου το χτύπαγαν αλύπητα, στο ίδιο ακριβώς σπίτι απ’ το οποίο το διώξανε μες στη νύχτα. Τώρα που μιλάμε, λοιπόν, το παιδί είναι σπίτι κι οι γονείς στην έδρα να δικάζουν εσένα κι εμένα. Κι όχι μόνο φύγανε κύριοι, αλλά κανείς ΦΥΣΙΚΑ δεν έμαθε τα ονόματά τους. Κανένα στοιχείο δεν δημοσιοποιήθηκε.....

Ομορφος κόσμος ηθικός αγγελικά πλασμένος

Με αφορμή τις παραστάσεις για το Μ.Βαμβακάρη

Χαράματα η ώρα τρείς σε ερμηνεία Β.Σαββίδη

κι ένα αγαπημένο μου τραγούδι του ερμηνευτή που συμμετέχει στις παραστάσεις του Δ.Ζερβουδάκη

ΥΓ Θέλω να γράψω όμως είναι από τις φορές που δεν μπορώ.
Περιορίζομαι στα δύο τραγούδια με αφορμή τις μεθαυριανές παραστάσεις στο Ηρώδειο

Με αφορμή την επέτειο θανάτου του Μ.Χατζηδάκη

κι επειδή θεωρούσα τη Φλέρυ Νταντωνάκη τη ΜΟΥΣΑ του μία παρουσίαση από τη συναυλία της το 1985 στη Ρωμαϊκή Αγορά με Μ.Χατζηδάκι. Δ.Γαλάνη.

κι ένα επίκαιρο κείμενο του Μ.Χατζηδάκι από μία  καλλιτέχνιδα της μπλογκόσφαιρας roadartist

http://roadartist.blogspot.gr/2012/06/blog-post_15.html

ΦΤΑΙΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ

Καταγγελία ή επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων

Καταγγελία ή επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων;

Και τα δύο, plus κάτι πέραν αυτών

Του Πέτρου Σταύρου Το ερώτημα αυτό έχει τεθεί από το αστικό μπλοκ, τα ΜΜΕ και τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών, όχι για να καθορίσει τις στρατηγικές εξόδου από την κρίση αλλά για να εκβιάσει τον σχηματισμό μιας οικουμενικής κυβέρνησης με χαρακτηριστικά κανονικής κυβέρνησης, χωρίς δυναμική αντιπολίτευση, η οποία υποτίθεται ότι θα επανεξετάσει κάποιους όρους των δανειακών συμβάσεων. Η κυβέρνηση αυτή θα είναι μια κυβέρνηση σαν την κυβέρνηση Παπαδήμου, χωρίς όμως να έχει ειδικούς σκοπούς να επιτελέσει. Θα επιχειρήσουν να διαρκέσει σχεδόν όσο διαρκεί μια κανονική κυβέρνηση. Είναι δηλαδή ένα σχέδιο, κυριολεκτικά στο πόδι, για την ομαλή συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών με ορίζοντα, τουλάχιστον, τη διετία. Για να αποτρέψει η αριστερά τον σχηματισμό μιας αστικής κυβέρνησης τέτοιου τύπου, χωρίς αντιπολίτευση ή με ενσωματωμένη την αντιπολίτευση, θα πρέπει να απαντήσει κατηγορηματικά ότι θα καταγγείλει τις δανειακές συμβάσεις. Επειδή όμως η αριστερά δεν πρέπει να επιδιώκει μόνο μια αριστερή κυβέρνηση αλλά και την επαναφορά της λαϊκής εξουσίας, θα πρέπει, σε άλλο επίπεδο, και με συνομιλητή τους εργαζόμενους και τα κινήματα να απαντήσει το παραπάνω δίλημμα με πιο ουσιαστικό τρόπο. Το 2ο μνημόνιο εδράζεται σε τρεις άξονες: Τον άξονα της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης, τον άξονα της δημοσιονομικής προσαρμογής και της αποπληρωμής του χρέους, και τον άξονα της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Ο πρώτος άξονας, αυτός της εσωτερικής υποτίμησης, μέσω της πτώσης μισθών και τιμών επιδιώκει την αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Οι τιμές όμως δεν πέφτουν με τον ρυθμό που πέφτουν οι μισθοί. Την πτώση των μισθών ακολουθεί μια πτώση της παραγωγικότητας, η οποία δημιουργεί την ανάγκη για περαιτέρω πτώση των μισθών. Πού θα ισορροπήσει αυτό το σπιράλ ύφεσης; Δεν γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε όμως πως θα κρατήσει χρόνια, δημιουργώντας στρατιές ανέργων και πάμφτωχων εργαζόμενων και καταστρέφοντας παραγωγικό δυναμικό και εργασιακή δύναμη με δεξιότητες. Αν επιφέρει όμως τόσες καταστροφές μια τέτοια πολιτική, γιατί ακολουθείται; Δεν ενδιαφέρονται οι επιχειρηματίες καπιταλιστές για την πτώση της ζήτησης; Όχι, γιατί οι καπιταλιστές ενδιαφέρονται για την υπεραξία και όχι για τη ζήτηση. Και μάλιστα οι καπιταλιστές δεν ενδιαφέρονται ούτε για την ανταγωνιστικότητα, αφού πρωτίστως ενδιαφέρονται για την υπεραξία. Μπορούμε να φέρουμε πολλά παραδείγματα οικονομιών που ενώ έχουν χαμηλή εσωτερική ζήτηση και ανταγωνιστικότητα, έχουν, ταυτόχρονα, υψηλό βαθμό εκμετάλλευσης (μεγάλα ποσοστά κερδών) κι αυτό αρκεί για να λειτουργεί ο καπιταλισμός τους με σχετική ευρυθμία ή ακόμα και με αξιοθαύμαστο δυναμισμό, ενώ η κοινωνία τους υποφέρει. Η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης δεν είναι αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης, αλλά ανατρέπεται πολιτικά. Μια κυβέρνηση της αριστεράς που στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία, θα πρέπει να καταργήσει όλες τις ρυθμίσεις των μνημονιακών συμβάσεων που στοχεύουν σε τέτοιου είδους πολιτικές και μάλιστα μονομερώς, δηλαδή, χωρίς διαπραγμάτευση. Αντίθετα, αν μια κυβέρνηση επιχειρήσει να επαναδιαπραγματευθεί τους όρους άσκησης μιας τέτοιας πολιτικής, θα ενσωματωθεί αργά ή γρήγορα στους ρυθμούς άσκησης της. Δεν υπάρχει σταδιακή απαγκίστρωση από μια τέτοια πολιτική. Ο δεύτερος άξονας της μνημονιακής πολιτικής είναι αυτός που επιχειρεί να ρυθμίσει τις δημοσιονομικές πολιτικές έτσι ώστε να επιτευχθούν πρωτογενή πλεονάσματα στον κρατικό προϋπολογισμό, τα οποία, μαζί με τις ιδιωτικοποιήσεις (ύψους 50 δις) και το PSΙ, θα μπορέσουν να αποπληρώσουν το χρέος, από το 2020 και μετά. Όμως το PSI δεν αρκεί, τα 50 δις ιδιωτικοποιήσεων δεν προεσεγγίζονται, κι ο πρώτος άξονας της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης αντιστρατεύεται τα πρωτογενή πλεονάσματα, αφού συρρικνώνει δραματικά τη φορολογική βάση της οικονομίας. Αντί των αυξημένων εσόδων, θα χρειαστεί μια δραματική μείωση των κρατικών δαπανών σε επίπεδα υποσαχάριας Αφρικής δηλαδή μια περαιτέρω ύφεση που θα δημιουργήσει την ανάγκη για τρίτο μνημόνιο, αργά ή γρήγορα. Εδώ μια αριστερή πολιτική θα πρέπει, αφού αρνηθεί τις ιδιωτικοποιήσεις, να προχωρήσει σε μια αναστολή των πληρωμών των τόκων που ισοδυναμεί με την άρνηση να λάβει 30 δις από τη νέα δανειακή σύμβαση (τόσα προβλέπονται περίπου για την αναχρηματοδότηση των τόκων). Μια τέτοια πολιτική δεν θα βγάλει την χώρα από το ευρώ, δεν υπάρχει άλλωστε τρόπος να βγει μια χώρα από την ευρωζώνη αν δεν το θέλει ή ίδια και ούτε υπάρχει σχέδιο Β, από την πλευρά των κυρίαρχων δυνάμεων, για μια ευρωζώνη χωρίς την Ελλάδα. Εκείνο που θα συμβεί, μάλλον, είναι η παύση της χρηματοδότησης που προβλέπουν οι δανειακές συμβάσεις. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα εξαναγκάσει σε πολιτικές ισοσκέλισης του προϋπολογισμού και σε ριζοσπαστικό αναπροσανατολισμό του φορολογικού συστήματος προς την φορολόγηση του πλούτου. Επειδή όμως η υπόθεση της αποπληρωμής του χρέους και η διάρκεια της αναστολής πληρωμών είναι κάτι που απαιτεί την αλλαγή ολόκληρου του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, κι επειδή κάτι τέτοιο θα έχει επίδραση (θετική) σε όλα τα κράτη της ευρωζώνης, καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορεί να γίνει χωρίς πολυμερείς και σκληρές διαπραγματεύσεις από μια αριστερή κυβέρνηση με λαϊκή εξουσία. Δεν φοβόμαστε τις λέξεις. Μιλάμε για σκληρές διαπραγματεύσεις. Και φτάνουμε στον τρίτο άξονα της μνημονιακής πολιτικής που είναι η σταθεροποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Πριν όμως περιγράψουμε την μνημονιακή πολιτική, ας δούμε σύντομα κάτι άλλο. Το χρήμα ρέει, οι καταθέσεις φεύγουν (Bank Run) από οικονομίες σε βαθειά ύφεση προς οικονομίες με δυναμισμό και σιγουριά. Αυτό δημιουργεί την ανάγκη κάλυψης του χρηματοδοτικού κενού των εμπορικών τραπεζών των οικονομιών σε ύφεση από μια πολιτική περιορισμένης ποσοτικής χαλάρωσης (δηλαδή κοπής χρήματος) από την εθνική κεντρική τράπεζα της χώρας σε ύφεση. Λόγω όμως των πολιτικών της εσωτερικής υποτίμησης, οι ελληνικές τράπεζες δεν αντιμετωπίζουν μόνο χρηματοδοτικά κενά αλλά και επισφαλή δάνεια. Εδώ παρεμβαίνει η νέα δανειακή σύμβαση και λέει πως θα ανακεφαλαιώσει τις ελληνικές εμπορικές τράπεζες με 50 δις και, με το τέχνασμα των κοινών μετοχών, χωρίς ψήφο. Οι εργαζόμενοι θα επιφορτιστούν επιπρόσθετο χρέος 50 δις για να καλυφτούν οι κεφαλαιακές ανάγκες των εμπορικών τραπεζών, που όλα τα προηγούμενα χρόνια μόχλευαν φτηνά χρήματα από την ΕΚΤ σε «επενδύσεις» χρηματοπιστωτικών τίτλων. Η Ε.Ε. χρησιμοποιεί δύο μηχανισμούς «μπαζώματος» των ελληνικών τραπεζικών ιδρυμάτων με χρήμα που αποθεματοποιείται και δεν φτάνει στην οικονομία. Έναν αυτοδύναμο μηχανισμό της ΕΚΤ ποσοτικής χαλάρωσης με την χρησιμοποίηση των εθνικών κεντρικών τραπεζών, κι έναν μνημονιακό μηχανισμό ανακεφαλαίωσης με νέα χρέη. Από μόνος του ο μηχανισμός ποσοτικής χαλάρωσης, δηλαδή η βραχυπρόθεσμη εξάρτιση των εμπορικών τραπεζών από την κεντρική τους τράπεζα για την κάλυψη των χρηματοδοτικών τους κενών, αρκεί για να τους επιβληθεί δημόσιος έλεγχος. Πόσο μάλλον η άρνηση να φορτωθεί ο κρατικός προϋπολογισμός ένα χρέος της τάξεως των 50 δις, τη στιγμή που με υποπολλαπλάσιους πόρους μπορεί να τις κρατικοποιήσει (χαμηλή χρηματιστηριακή αξία των τραπεζών). Όμως, η κρατικοποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα δεν είναι ανάγκη να είναι συνολική. Δεν υπάρχει άριστο μέγεθος κρατικοποίησης γνωστό εκ των προτέρων. Εκείνο που πρέπει να εξευρεθεί είναι το μέγεθος, η μορφή και κυρίως η ποιότητα ενός δημόσιου τραπεζικού τομέα ικανού να βοηθήσει στην άσκηση των πολιτικών εξόδου από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων, της κοινωνίας και του περιβάλλοντος. Μια τέτοια «ευρετική» διαδικασία είναι πέραν της καταγγελίας και της επαναδιαπραγμάτευσης των δανειακών συμβάσεων και απαιτεί πολιτικές μιας αυτοδύναμης κοινωνίας που αρχίζει να σχεδιάζει το μέλλον της.

Το 10λεπτο του ΣΥΡΙΖΑ