Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Ατιτλο

Μετά από ένα σύντομη νοσηλεία, μία δεύτερη για χειρουργείο στο θώρακα γεγονός που με απέτρεπε και ακόμη θα μ'αποτρέπει για κάποιο καιρό από πορείες με χημικά, έναν φόβο που έφυγε και που κι ίδια δεν είχα συνειδηποιήσει το μέγεθός του, συνειδοποίησα όμως το μέγεθος της χαράς μου, της ελευθερίας που ένιωσα όταν ο γιατρός με πήρε να μου πεί πως η βιοψία είναι πεντακάθαρη κι επρόκειτο απλώς για μία υπερπλασία ούτε καν καλοήθη όγκο, ένα βαθύ ευχαριστώ στον αδελφό μου, στη νύφη μου, στις φίλες μου που ως δίκτυο αλληλεγγύης δεν με άφησαν στιγμή μόνη μου, στον άντρα που παρέστη στο χειρουργείο μου. Ενα βαθύ ευχαριστώ στη φίλη μου που με την επιμονή της κόντρα στο τι υποστήρίζαν οι άλλοι επέμενε για το τί μπορεί να μου συμβαίνει. Κι είχε δίκηο.
Τώρα  μπορώ να ατενίζω ξανά με διάθεση χαράς, αισιοδοξίας, κουράγιου, διάθεση αγώνα για το σκληρό 2013 που μας αναμένει και διάθεση παραμυθιού τις γιορτές που πλησιάζουν.
Χρόνια πολλά, χρόνια έρωτα, αγάπης, εργασίας, δημιουργικότητας κι αγώνα για να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας γιατί ζωή αξιοπρεπής μας πρέπει και μας αξίζει! Μία χρονιά θετικών ανατροπών να παλέψουμε να είναι το 2013.
 

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΗΜΕΡΑ

Θα μείνει κανείς στο σπίτι του σήμερα που ψηφίζεται το
ΝΕΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΜΑΣ,

Ψηφίζουν ότι δεν τόλμησαν 2 δικτατορικα΄καθεστώτα ως είπε κι ο Δ.Στρατούλης, (Μεταξά και Παπαδόπουλου) μείωση του κατώτατου μισθού κι ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ;

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

14 Νοεμβρίου 2012 Πανευρωπαϊκή απεργία

Επειδή τα κοινωνικά αγαθά μετατρέπονται σε εμπορεύματα,
επειδή καταρρέουν τα πάντα, δημόσιο σχολείο, δημόσιο νοσοκομείο,
επειδή ξεπουλούν μέχρι και το νερό, (σε λίγο θα πωλήσουν και τον αέρα που αναπνέουμε),
επειδή ξεκινάει ο εφιάλτης
τι μας μένει παρά να δείξουμε την αντίστασή μας

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Σμύρνη

Σμύρνη.
Πήγα μόνη μου στην απογευματινή παράσταση. Ηθελα μόνη μου να δώ το ντοκυμαντέρ, να αφεθώ σε μνήμες που είχα γιατί μου τις διηγήθηκαν,  σε ότι μου πέρασε ο πατέρας από διηγήσεις του παππού του μετέπειτα πλαστηρικού πρωτοπαλλήκαρου.
Τη Σμύρνη τη νιώθεις, την έχεις μέσα σου, το άκουγα από τις 2 γυναίκες ιστορικούς 2ης και 3ης γενιάς και καταλάβαινα ακριβώς ότι έλεγαν. Το ίδιο νιώθω κι εγώ. Πέρα ως πέρα μικρασιάτισσα 3ης γενιάς.
Η γιαγιά μου η Ελένη ζούσε σε παράγκα στον Ταύρο,  όμως το παιδί της το έστελνε στο ιδιωτικό σχολείο.
Πολιτισμός, πολιτισμός κι η συλλογική μνήμη μεταλαμπεδεύεται, κληρονομείται, την έχεις μέσα σου ως τα γονίδια.


 

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

Η γυναικοπαρέα της Αλοννήσου

Ευτυχώς που επέμεινε παρά την κρίση, να πάμε στην Αλόννησο.
Βασικά την επέλεξε για να παρακολουθήσει το σεμινάριο Ομοιοπαθητικής.
Ξέρεις θα έρθει κι η Ζ.τελικά.
Τρείς γυναίκες με δύο παιδιά (κορίτσια κι αυτά) που συνάντησαν τρείς ακόμη γυναίκες.

Κάθε βράδύ σχεδόν στο piano bar της χώρας το Χαγιάτι και οι έξι.
Ευτυχώς γι αυτές, ένα ημιαδέσποτο σκυλάκι υιοθετημένο προφανώς από όλη τη χώρα  -μπισκοτάκι το όνομά του αγάπησε τρελλά τα μικρά κορίτσια, τόσο όσο κι αυτές. Ετσι πριν την ώρα του ύπνου, (δύσκολος στις καρέκλες για τη μικρή εξάχρονη) τα παιδιά φρόντιζαν το μπισκοτάκι κι ο μπισκοτάκις τα παιδιά.

Γυναίκες στη δεκαετία των 40.Τι όμορφη ηλικία τελικά για τις γυναίκες. Κατασταλαγμένες, καθόλου ή λιγότερο ανασφαλείς;  Από ποιά να ξεκινήσω.
Από την ονειροκυνηγό Ελένη.  Μία γυναίκα που αποφάσισε να σπουδάσει Ιατρική στην ηλικία των 40 έδωσε πανελλήνιες και πέτυχε. Δύο γάμοι, δύο διαζύγια, τρία παιδιά, δύο εγγόνια, ο θάνατος συνάντησε αγαπημένους της, συναντά ακόμη έναν, εκείνη είναι άρρωστη και το γέλιο είναι απίστευτο. Πόντια στην καταγωγή, αριστερή΄στην ιδεολογία, ταυτισμένη με τη ζωή, με τη θετικότητα, τον έρωτα. Να είναι καλά, καλά, να κάνει κι άλλα όνειρα να τα πιάσει.
Η δεύτερη γιατρός των ζώων,  δύο παιδιά, -μεγάλωσαν-, επιθυμεί να υιοθετήσει ακόμη  ένα παιδί. Οι δουλειές επεσαν,  αλλά δεν την απασχολεί. Τα παιδιά χρειάζονται μόνο αγάπη λέει κι ίσως έχει δίκηο.

Η τρίτη η Αλεξάνδρα, έμπορος, η νεώτερη από όλες. Ηθελε να κάνει ένα παιδί, το έχει.

Η τέταρτη, από την οποία γνώρισαν και τις τρείς αυτές ενδιαφέρουσες γυναίκες, είναι η πρώτη φορά που ταξίδεψε μόνη της.

Για τις άλλες δύο τι να πώ, είναι οι φίλες που επιτέλους ταξίδεψαν μαζί μετά από 30 περίπου χρόνια.
Είδαν το φεγγάρι όταν ανέτειλε, έζησαν τον ήλιο και τη θάλασσα, δεν είπαν πολλά μεταξύ τους, τραγούδησαν, περπάτησαν, χάρηκαν όπως όλες τελικά.

Τους αφιερώνω το "να 'χα δύο ζωές" που τόσο ακούσαμε, τόσο τραγουδήσαμε, και που όλες νομίζαμε ότι το τραγουδά η Μελίνα Κανά. Το αφιερώνω και στην νεαρή γιατρίνα από την Εδεσσα και τον καλό της και στην Κρασιμοίρα τη νεαρή Βουλγάρα

Αφιερώνω και στη φίλη μου " τις μέλισσες"που τόσο της αρέσουν και  δεν κατάφερε στην Αλόννησο να τις ακούσει
 
 

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Για τον πατέρα μου

Θέλω τόσο κάτι να γράψω  όμως είναι τόσα πολλά και μπερδεύομαι...Δεν ξέρω.
Για τον πατέρα μου που μάλλον φεύγει....Και το γράφω τώρα που φεύγω διακοπές για να μην το σβήσω ξανά όπως πριν λίγο καιρό.

Πηγαίνω και δεν μπορώ να καθίσω ώρα. Η εικόνα με σοκάρει. Τόσο αδύναμος. Αποστεώνεται.
Πήγαμε προχθές με τον αδελφό μου. Κάθισα πολύ γιατί είμασταν μαζί.
Τον φιλούσα και κυττούσα εκείνο το βλέμμα που σε κυττάζει δεν είναι απλανές αλλά αναρωτιέσαι, τι βλέπει; τι νιώθει;
Ο αδελφός μου τον χάιδευε, αλλά εκείνος είπε πως πονούσε,δεν ήθελε το χάδι  στα πόδια, έτσι εκείνος συνέχιζε να τον χαϊδεύει μόνο στα χέρια. Του κρατούσε το χέρι ώρα κι εκείνος έκλεινε τα μάτια
Μπορούμε να τον δυναμώσουμε; ρωτήσαμε το γιατρό του;
-Οχι αφήστε τον να φύγει ήσυχα. Είναι τόσο επιβαρυμένος.


Εψαχνα παλιές φωτογραφίες σήμερα, βρήκα ανάμεσα σε άλλες  και δύο που χορεύαμε οι δύο μας. Τον κυττούσα, τόσο κέφι, τόση ενέργεια, τόση δύναμη!!!


-Πρέπει στην ψυχή σου να του πείς το "καλως καμωμένα".  Του ίδιου το είπα λεκτικά.
-Εκανα κάποιο λάθος εγώ στη ζωή μου;
-Οχι όλα καλά τα έπραξες. Δεν έκανες κανένα λάθος πατέρα μου.
Στην ψυχή μου μέσα του το λέω;  δεν ξέρω. Αναρωτιέμαι. Θέλω και πρέπει.  Οσο γράφω νομίζω το λέω.
Τον αγάπησα τόσο πολύ.  Κάθε φορά που πηγαίνω σπίτι του διαβάζω τη χαλκογραφία που έφηβη του είχα γράψει. Σε αγαπώ πολύ.

-Μην τον αδικείς.Η αυστηρότητα και σκληρότητά του εσένα σε βοήθησε. Το μάθημα ελευθερίας που έπρεπε να πάρεις στη ζωή. Το επικοινωνιακό που έχεις είναι δικό του.
--Ναι από εκείνον έρχεται. Είναι δική του κληρονομιά., δική του. Το αναγνωρίζω.
Αναγνωρίζω την κοινωνική του δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη του στο κοινωνικό σύνολο, αναγνωρίζω το πόσο βαθια κομμουνιστής υπήρξε. Λειτούργησε την επιχείρησή του χρόνια πριν ως κολλεκτίβα, μαζί με τους εργαζόμενους του. Και δεν τον πείραξε όταν για δικές του άλλου τύπου επιλογές έγινε ξανά εργαζόμενος.
Δική του κληρονομιά και το όνειρο της αξιοπρεπούς ζωής.
-Ζήστε τη ζωή σας με αξιοπρέπεια. Μην προκαλέσετε ποτέ τον οίκτο.

Εχω ξεχάσει άραγε το πρώτο όνειρο που με εμπόδισε  να εκπληρώσω;
-Θέλω να πάω στο Παρίσι για μεταπτυχιακό. Θα με βοηθήσεις;
-Οχι, θα σε εμποδίσω. Δεν θέλω να φύγεις.
Δική μου η ευθύνη να το πραγματώσω.

Στο δεύτερο όνειρο βρήκαμε τη λύση
-Θέλω να μείνω μόνη μου.
-Δεν μου το επιτρέπει η ηθική μου. Το ξέρεις, δεν θέλω.
-Ωραία, θα σου πώ τι θα κάνουμε. Θα φύγω να δουλέψω εκτός Αθηνών έτσι ώστε κι εγώ να μείνω μόνη που το θέλω τόσο πολύ κι εσύ να μπορείς να λές, δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς.Το παιδί μου πρέπει να δουλέψει.
Ηταν μία λύση που δέχθηκε, αβίαστα.

Να'σαι καλά όσο μπορείς να είσαι πατέρα μου. Να φύγεις αξιοπρεπώς. Κι ελπίζω να νιώθεις το χάδι και το φιλί. Να θυμάσαι την αγάπη, να έσβησαν οι δύσκολες εγωιστικές στιγμές.

Ενα τραγούδι για τον ζεϊμπέκικο που τόσο αγάπησες και χόρεψες
 

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2012

Με αφορμή ...τις 2 πανσελήνους του Αυγούστου

Επειδή...έχουμε πάψει άραγε; δεν ξέρω, "να σεληνιαζομαστε" από πάθος,
δύο τραγούδια για την πανσέληνο και τον έρωτα.

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

ένα παιχνίδι που παίζαμε από παληά-τι θα ήθελα να ήμουν

-Τι θα ήθελες να ήσουν εάν μπορούσες να επιλέξεις;
- Παληότερα θα έλεγα αητός, ή άλογο, ή ελάφι, ή...
σήμερα σου λέω ότι θα ήθελα να ήμουν ένα ψαροπούλι. Ομως να μπορώ να  πετώ ψηλά στον ουρανό, να ταξιδεύω σε πελάγη αλλά και σε βουνοκορφές, να ανοίγουν φτερά η ψυχή και το κορμί μου
Ψηλά, ψηλά, πολύ ψηλά εκεί που η ψυχή αναθαρρεύει, που δεν φοβάται, δεν τρομάζει,  δεν συμβιβάζεται.
Πλάσμα της φύσης ανεξάρτητο από τα καθημερινά τα δύσκολα, τα μνημόνια που χτυπούν την αξιοπρέπεια, τα λόγια των άλλων και τα δικά μου που παρερμηνεύουν και παρερμηνεύονται. Ελεύθερο πλάσμα αλλά όχι μόνο του.
Και μετά, μετά να κατεβαίνω στη θάλασσα, στο πέλαγος, στο απέραντο νερό.

Το παιχνίδι, παιχνίδι είναι και μπορεί να υπάρχει στο μυαλό, στην ψυχή όσο κι αν είναι απίθανο.
Τι λέτε; θα παίξετε; πολύ θα μου άρεσε.
Καλές διακοπές όπου κι αν βρεθούμε., να ξεκουραστεί η ψυχή μας.



Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Δύο γυναίκες - δύο ζωές

Ξεκίνησαν τη φιλία τους τυχαία. Συμμαθήτριες και μέλη της σχολικής χορωδίας βρέθηκαν να διαβάζουν μαζί για τις πανελλήνιες σε ένα εξοχικό στο Δήλεσι.
Μορφή μεγάλη η αείμνηστη σήμερα  μητέρα της μίας που τις πρόσεχε το δεκαπενθήμερο εκείνο.

Εκτοτε διάβασαν πολλές φορές μαζί παρότι  σε διαφορετικές σχολές. Ξενυχτούσαν μαζί, προσπαθώντας να ορίσουν τη δική τους ματιά στη ζωή, το δικό τους θέλω, να αναλύσουν τις ανασφάλειές τους και να τις πολεμήσουν, να πάρουν κουράγιο, να ονειρευτούν, να...
Τόσο διαφορετικές και τόσο ίδιες, πάντα όμως η μία  καταλάβαινε πως έβλεπε η άλλη τη ζωή.
Η μία ήταν πιο ...εσωστρεφής, λάτρης  της εσωτερικής αναζήτησης, η άλλη ήταν ον συλλογικό, ήθελε να παλεύει ενάντια στην αδικία, να κάνει τον κόσμο δικαιότερο.
Δεν ονειρεύτηκαν το γάμο. Ονειρεύτηκαν τον έρωτα και την αγάπη. Τον έρωτα που σε ταξιδεύει, σε απελευθερώνει, την αγάπη που σε λυτρώνει. Δεν κατάλαβαν ποτέ και οι δυό το ¨σε αγαπώ με τον τρόπο μου , παρά μόνο με βάση την αποδοχή. Αγάπη χωρίς αποδοχή δεν ήταν κι ούτε είναι αγάπη και για τις δύο τους.

Νά'τες ξανά στο εξοχικό μετά από 30 χρόνια. Στη γωνιά της συκιάς να εξακολουθούν  να ονειρεύονται, να γελούν, να προβληματίζονται, να ανταλλάσουν σκέψεις...να θεωρούν ότι η ζωή  είναι εδώ. Πάντοτε έτοιμη να γεμίσει τα κενά. Με ότι ο καθένας μας την εφοδιάζει καθημερινά. Αγάπη, αντοχή, υπομονή, κατανόηση, και γιατί όχι...πάθος για δημιουργία και χαρά.
Λένε να πάνε ένα ταξίδι στα νησιά. Τόσα χρόνια φίλες και θάναι η πρώτη τους φορά... όχι η δεύτερη φορά μετά από τόσα χρόνια.

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Ο Μανούσος και το Βουνό

Το περασμένο Σάββατο παντρεύτηκε ένας μαθητής μου ο Αντώνης.
Μες στην εκκλησία θυμήθηκα έντονα τον πατέρα του το Μανούσο που δεν ζεί πια. Σκοτώθηκε όταν ο Αντώνης ήταν16 ετών. Του είχε αδυναμία, στο μικρότερο από τους δύο γιούς του.
Εμπαινα σπίτι τους από φοιτήτρια για να κάνω ιδιαίτερα στα δύο αγόρια.
Ο Μανούσος ήθελε να παρέχει στα παιδιά του ότι εκείνος ονειρεύτηκε και του το στέρησε η οικογένεια, η ζωή δεν ξέρω..
Τον ετρωγε που δεν είχε πάει σχολείο παρά μερικές τάξεις μόνο. Του το απαγόρεψε ο πατέρας του αν και πρώτος μαθητής, τον ήθελε στα πρόβατα.
Μου έλεγε και δεν θα το ξεχάσω ποτέ:
-Πήγαινα Β.στο βουνό 8 χρονών παιδί να βοσκήσω τα πρόβατα και φώναζα για να ακούω τη φωνή μου, να μη φοβάμαι. Φώναζα και άκουγα τον αντίλαλο. Και μετά ...δεν φοβόμουν..
Στη μνήμη του Μανούσου το Βουνό
ΥΓ. Αν και μ'αρέσει πολύ και η ερμηνεία ης Πόλυ Πάνου, επέλεξα την ερμηνεία της Ρ.Σακελλαρίου λόγω του βίντεο.

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Στιγμές και σκέψεις

Τον παίρνω τηλέφωνο να του ευχηθώ για τον πατέρα του και αδελφό μου. Βρίσκεται μακριά από το σπίτι, με το σκύλο τους βόλτα. Αφού ανταλλάσουμε τις ευχές με ρωτά πως θα πάει από εκεί που βρίσκεται κάπου αλλού.
-Θα πάω αριστερά ή δεξιά;
-πες μου πως βλέπεις το σταθμό. Το super market το βλέπεις; από εκείνη τη μεριά θα πάς.
Κατανοείς ότι εκεί που θέλεις να πάς είναι ακόμη πιο μακριά από το σπίτι σας;
-Ναι το ξέρω
.Οκ καλή βόλτα.
Αρχίζει μία ελαφριά ανησυχία. Ενα παιδί που έχει μίας μορφής δυσλεξία, χωρίς αυτό σε τίποτα να τον εμποδίζει να είναι μαθητής του 17 (χωρίς  απαλλαγή από τις γραπτές εξετάσεις) έχει μία δυσκολία με τον προσανατολισμό.
Τον ξαναπαίρνω τηλέφωνο.
-Εφθασες.
-Ναι. Ξέρεις εχθές χάθηκα μέχρι που είδα ....και κατάλαβα.
-Να μη φοβάσαι. Δεν χάνεσαι. Οταν δεν κατανοείς που είσαι ρώτα πως θα΄πάς στο ..τάδε σημείο. Από κει ξέρεις.
Πέρασε  μία ώρα ή σχεδόν μία ώρα και τον ξαναπήρα. Ήταν πολύ κοντά στο σπίτι. Ήμουν ανακουφισμένη.
Σκεφτόμουν: Πως ανοίγουν τα φτερά τους τα παιδιά; πως αυτονομούνται; πως μπορείς να τους υποστηρίξεις; πως τους μαθαίνεις να διαχειρίζονται το φόβο τους; πως μπορείς να τους βοηθήσεις να αντιλαμβάνόνται τον κίνδυνο χωρίς να τους τρομάξεις; Κακό πράγμα ο φόβος. Ανασταλτικό συναίσθημα.Είναι  κάτι που θέλω πολύ να μάθω τα ανήψια μου. Να μην φοβούνται!!!

Θα περάσω μετά τη δουλειά.Είχα να τη δώ από τις εκλογές.  Και πέρασα. Ο καφές τελείωσε, ήρθε το σινεμά, το βράδυ.
-Φεύγω, να μείνετε μόνοι σαν ζευγάρι τώρα που λείπουν και τα παιδιά.
-Είσαι τρελλή. Θα μείνεις.
Εμεινα και το πρωί ένα δίωρο σχεδόν και οι δύο κοπάνα από τη δουλειά. Είχε εφημερία δύο μέρες, είχε ειδοποιήσει πως θα αργούσε. Κοπάνα κι εγώ, Ντρέπομαι αλλά ναι.κοπάνα.
Θέλαμε να απολαύσουμε μαζί με τον καφέ μας και να πούμε τις τελευταίες ΄σκέψεις.
Αντε ένα τσιγάρο ακόμη και φύγαμε. Δύο φίλες πολλά χρόνια. Κοντά 30.
Ανασαίνει η ψυχή μου κάθε φορά που τη βλέπω. Κάθε φορά. Τόσο διαφορετικές και τόσο ίδιες.

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

Τι τρυφερότητα από τη μια μεριά και τι σαδισμός από την άλλη

Την αντέγραψα από τη sibulla-σύβιλλα. Μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση. Τόση τρυφερότητα!!!

Αντέγραψα  στο ήμισυ και την παρακάτω είδηση από τον Παραλληλογράφο που την αναδημοσίευσε από τα Νέα της Ελενας Ακρίτα

Βράδυ, σε ένα σπίτι στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης… «Δι’ ασήμαντον αφορμήν» – (κάτι, λέει, για ένα παιχνιδάκι) ένας πατέρας ξυλοκοπεί άγρια το 7χρονο αγοράκι του και το διώχνει από το σπίτι. Για όσους δεν πιστεύουν αυτό που διαβάζουν, επαναλαμβάνω: Ενας πατέρας πρώτα σαπίζει το παιδάκι του στο ξύλο και μετά το πετάει έξω από το σπίτι μέσα στη μαύρη νύχτα με την συνενοχή – συναίνεση της μάνας.
Το 7χρονο πλανιέται, οι ώρες περνάνε και τότε – μόνο τότε – οι «γονείς» αποφασίζουν να καλέσουν την Αστυνομία. Υστερα από έρευνα, το βρίσκουν να πλανιέται έντρομο πολλά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι. Σε άθλια κατάσταση, διηγείται κλαίγοντας τα γεγονότα. Το εξετάζουν. Το κορμάκι του, γεμάτο από σημάδια, μώλωπες, ξύλο, μπουνιές, γροθιές, διηγείται κι αυτό τη δική του ιστορία…
Ο πατέρας οδηγείται στην Εισαγγελία Θεσσαλονίκης. Στην ανάκριση ομολογεί και παραδέχεται τη φρικαλέα πράξη του. Σχηματίζεται δικογραφία, αποστέλλεται στην Εισαγγελία Εφετών και…
… και, εδώ λογικά, η επόμενη φράση θα έπρεπε να είναι «προφυλακίζεται και αναμένεται η εκδίκαση της υπόθεσης». Λογικά. Με την πιο κοινή, με την πιο στοιχειώδη λογική. Κι όμως… Η επόμενη φράση είναι: «ΚΑΙ ΑΦΗΝΕΤΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ». Αφού ομολογήσει, δηλαδή την κακοποίηση, πάει σπιτάκι του. Γιατί; Γιατί, λόγω της ιδιότητάς του εμπίπτει σε ειδική δωσιδικία
Σε απλά ελληνικά, το κτήνος αυτό είναι δικαστικός. Πρωτοδίκης. Το ίδιο και η μάνα. Η επαγγελματική ιδιότητα και των δύο προβλέπει ασυλία για το έγκλημα που διαπράξανε. Τόσο απλό!
Και το κερασάκι; Η εισαγγελέας Ανηλίκων έκρινε ότι – με την προϋπόθεση ότι το παιδί θα παρακολουθείται από παιδοψυχίατρο – μπορεί να ξαναγυρίσει στο σπίτι. Ναι, στο ίδιο ακριβώς σπίτι όπου το χτύπαγαν αλύπητα, στο ίδιο ακριβώς σπίτι απ’ το οποίο το διώξανε μες στη νύχτα. Τώρα που μιλάμε, λοιπόν, το παιδί είναι σπίτι κι οι γονείς στην έδρα να δικάζουν εσένα κι εμένα. Κι όχι μόνο φύγανε κύριοι, αλλά κανείς ΦΥΣΙΚΑ δεν έμαθε τα ονόματά τους. Κανένα στοιχείο δεν δημοσιοποιήθηκε.....

Ομορφος κόσμος ηθικός αγγελικά πλασμένος

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Με αφορμή τις παραστάσεις για το Μ.Βαμβακάρη

Χαράματα η ώρα τρείς σε ερμηνεία Β.Σαββίδη




κι ένα αγαπημένο μου τραγούδι του ερμηνευτή που συμμετέχει στις παραστάσεις του Δ.Ζερβουδάκη
ΥΓ Θέλω να γράψω όμως είναι από τις φορές που δεν μπορώ.
Περιορίζομαι στα δύο τραγούδια με αφορμή τις μεθαυριανές παραστάσεις στο Ηρώδειο

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

Με αφορμή την επέτειο θανάτου του Μ.Χατζηδάκη


κι επειδή θεωρούσα τη Φλέρυ Νταντωνάκη τη ΜΟΥΣΑ του μία παρουσίαση από τη συναυλία της το 1985 στη Ρωμαϊκή Αγορά με Μ.Χατζηδάκι. Δ.Γαλάνη.

κι ένα επίκαιρο κείμενο του Μ.Χατζηδάκι από μία  καλλιτέχνιδα της μπλογκόσφαιρας roadartist




Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Καταγγελία ή επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων

Καταγγελία ή επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων;
Και τα δύο, plus κάτι πέραν αυτών
Του Πέτρου Σταύρου

Το ερώτημα αυτό έχει τεθεί από το αστικό μπλοκ, τα ΜΜΕ και τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών, όχι για να καθορίσει τις στρατηγικές εξόδου από την κρίση αλλά για να εκβιάσει τον σχηματισμό μιας οικουμενικής κυβέρνησης με χαρακτηριστικά κανονικής κυβέρνησης, χωρίς δυναμική αντιπολίτευση, η οποία υποτίθεται ότι θα επανεξετάσει κάποιους όρους των δανειακών συμβάσεων. Η κυβέρνηση αυτή θα είναι μια κυβέρνηση σαν την κυβέρνηση Παπαδήμου, χωρίς όμως να έχει ειδικούς σκοπούς να επιτελέσει. Θα επιχειρήσουν να διαρκέσει σχεδόν όσο διαρκεί μια κανονική κυβέρνηση. Είναι δηλαδή ένα σχέδιο, κυριολεκτικά στο πόδι, για την ομαλή συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών με ορίζοντα, τουλάχιστον, τη διετία. Για να αποτρέψει η αριστερά τον σχηματισμό μιας αστικής κυβέρνησης τέτοιου τύπου, χωρίς αντιπολίτευση ή με ενσωματωμένη την αντιπολίτευση, θα πρέπει να απαντήσει κατηγορηματικά ότι θα καταγγείλει τις δανειακές συμβάσεις.

Επειδή όμως η αριστερά δεν πρέπει να επιδιώκει μόνο μια αριστερή κυβέρνηση αλλά και την επαναφορά της λαϊκής εξουσίας, θα πρέπει, σε άλλο επίπεδο, και με συνομιλητή τους εργαζόμενους και τα κινήματα να απαντήσει το παραπάνω δίλημμα με πιο ουσιαστικό τρόπο. Το 2ο μνημόνιο εδράζεται σε τρεις άξονες: Τον άξονα της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης, τον άξονα της δημοσιονομικής προσαρμογής και της αποπληρωμής του χρέους, και τον άξονα της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας.

Ο πρώτος άξονας, αυτός της εσωτερικής υποτίμησης, μέσω της πτώσης μισθών και τιμών επιδιώκει την αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Οι τιμές όμως δεν πέφτουν με τον ρυθμό που πέφτουν οι μισθοί. Την πτώση των μισθών ακολουθεί μια πτώση της παραγωγικότητας, η οποία δημιουργεί την ανάγκη για περαιτέρω πτώση των μισθών. Πού θα ισορροπήσει αυτό το σπιράλ ύφεσης; Δεν γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε όμως πως θα κρατήσει χρόνια, δημιουργώντας στρατιές ανέργων και πάμφτωχων εργαζόμενων και καταστρέφοντας παραγωγικό δυναμικό και εργασιακή δύναμη με δεξιότητες. Αν επιφέρει όμως τόσες καταστροφές μια τέτοια πολιτική, γιατί ακολουθείται; Δεν ενδιαφέρονται οι επιχειρηματίες καπιταλιστές για την πτώση της ζήτησης; Όχι, γιατί οι καπιταλιστές ενδιαφέρονται για την υπεραξία και όχι για τη ζήτηση. Και μάλιστα οι καπιταλιστές δεν ενδιαφέρονται ούτε για την ανταγωνιστικότητα, αφού πρωτίστως ενδιαφέρονται για την υπεραξία. Μπορούμε να φέρουμε πολλά παραδείγματα οικονομιών που ενώ έχουν χαμηλή εσωτερική ζήτηση και ανταγωνιστικότητα, έχουν, ταυτόχρονα, υψηλό βαθμό εκμετάλλευσης (μεγάλα ποσοστά κερδών) κι αυτό αρκεί για να λειτουργεί ο καπιταλισμός τους με σχετική ευρυθμία ή ακόμα και με αξιοθαύμαστο δυναμισμό, ενώ η κοινωνία τους υποφέρει.

Η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης δεν είναι αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης, αλλά ανατρέπεται πολιτικά. Μια κυβέρνηση της αριστεράς που στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία, θα πρέπει να καταργήσει όλες τις ρυθμίσεις των μνημονιακών συμβάσεων που στοχεύουν σε τέτοιου είδους πολιτικές και μάλιστα μονομερώς, δηλαδή, χωρίς διαπραγμάτευση. Αντίθετα, αν μια κυβέρνηση επιχειρήσει να επαναδιαπραγματευθεί τους όρους άσκησης μιας τέτοιας πολιτικής, θα ενσωματωθεί αργά ή γρήγορα στους ρυθμούς άσκησης της. Δεν υπάρχει σταδιακή απαγκίστρωση από μια τέτοια πολιτική.

Ο δεύτερος άξονας της μνημονιακής πολιτικής είναι αυτός που επιχειρεί να ρυθμίσει τις δημοσιονομικές πολιτικές έτσι ώστε να επιτευχθούν πρωτογενή πλεονάσματα στον κρατικό προϋπολογισμό, τα οποία, μαζί με τις ιδιωτικοποιήσεις (ύψους 50 δις) και το PSΙ, θα μπορέσουν να αποπληρώσουν το χρέος, από το 2020 και μετά. Όμως το PSI δεν αρκεί, τα 50 δις ιδιωτικοποιήσεων δεν προεσεγγίζονται, κι ο πρώτος άξονας της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης αντιστρατεύεται τα πρωτογενή πλεονάσματα, αφού συρρικνώνει δραματικά τη φορολογική βάση της οικονομίας. Αντί των αυξημένων εσόδων, θα χρειαστεί μια δραματική μείωση των κρατικών δαπανών σε επίπεδα υποσαχάριας Αφρικής δηλαδή μια περαιτέρω ύφεση που θα δημιουργήσει την ανάγκη για τρίτο μνημόνιο, αργά ή γρήγορα. Εδώ μια αριστερή πολιτική θα πρέπει, αφού αρνηθεί τις ιδιωτικοποιήσεις, να προχωρήσει σε μια αναστολή των πληρωμών των τόκων που ισοδυναμεί με την άρνηση να λάβει 30 δις από τη νέα δανειακή σύμβαση (τόσα προβλέπονται περίπου για την αναχρηματοδότηση των τόκων). Μια τέτοια πολιτική δεν θα βγάλει την χώρα από το ευρώ, δεν υπάρχει άλλωστε τρόπος να βγει μια χώρα από την ευρωζώνη αν δεν το θέλει ή ίδια και ούτε υπάρχει σχέδιο Β, από την πλευρά των κυρίαρχων δυνάμεων, για μια ευρωζώνη χωρίς την Ελλάδα. Εκείνο που θα συμβεί, μάλλον, είναι η παύση της χρηματοδότησης που προβλέπουν οι δανειακές συμβάσεις. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα εξαναγκάσει σε πολιτικές ισοσκέλισης του προϋπολογισμού και σε ριζοσπαστικό αναπροσανατολισμό του φορολογικού συστήματος προς την φορολόγηση του πλούτου. Επειδή όμως η υπόθεση της αποπληρωμής του χρέους και η διάρκεια της αναστολής πληρωμών είναι κάτι που απαιτεί την αλλαγή ολόκληρου του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, κι επειδή κάτι τέτοιο θα έχει επίδραση (θετική) σε όλα τα κράτη της ευρωζώνης, καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορεί να γίνει χωρίς πολυμερείς και σκληρές διαπραγματεύσεις από μια αριστερή κυβέρνηση με λαϊκή εξουσία. Δεν φοβόμαστε τις λέξεις. Μιλάμε για σκληρές διαπραγματεύσεις.

Και φτάνουμε στον τρίτο άξονα της μνημονιακής πολιτικής που είναι η σταθεροποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Πριν όμως περιγράψουμε την μνημονιακή πολιτική, ας δούμε σύντομα κάτι άλλο. Το χρήμα ρέει, οι καταθέσεις φεύγουν (Bank Run) από οικονομίες σε βαθειά ύφεση προς οικονομίες με δυναμισμό και σιγουριά. Αυτό δημιουργεί την ανάγκη κάλυψης του χρηματοδοτικού κενού των εμπορικών τραπεζών των οικονομιών σε ύφεση από μια πολιτική περιορισμένης ποσοτικής χαλάρωσης (δηλαδή κοπής χρήματος) από την εθνική κεντρική τράπεζα της χώρας σε ύφεση. Λόγω όμως των πολιτικών της εσωτερικής υποτίμησης, οι ελληνικές τράπεζες δεν αντιμετωπίζουν μόνο χρηματοδοτικά κενά αλλά και επισφαλή δάνεια. Εδώ παρεμβαίνει η νέα δανειακή σύμβαση και λέει πως θα ανακεφαλαιώσει τις ελληνικές εμπορικές τράπεζες με 50 δις και, με το τέχνασμα των κοινών μετοχών, χωρίς ψήφο. Οι εργαζόμενοι θα επιφορτιστούν επιπρόσθετο χρέος 50 δις για να καλυφτούν οι κεφαλαιακές ανάγκες των εμπορικών τραπεζών, που όλα τα προηγούμενα χρόνια μόχλευαν φτηνά χρήματα από την ΕΚΤ σε «επενδύσεις» χρηματοπιστωτικών τίτλων.

Η Ε.Ε. χρησιμοποιεί δύο μηχανισμούς «μπαζώματος» των ελληνικών τραπεζικών ιδρυμάτων με χρήμα που αποθεματοποιείται και δεν φτάνει στην οικονομία. Έναν αυτοδύναμο μηχανισμό της ΕΚΤ ποσοτικής χαλάρωσης με την χρησιμοποίηση των εθνικών κεντρικών τραπεζών, κι έναν μνημονιακό μηχανισμό ανακεφαλαίωσης με νέα χρέη. Από μόνος του ο μηχανισμός ποσοτικής χαλάρωσης, δηλαδή η βραχυπρόθεσμη εξάρτιση των εμπορικών τραπεζών από την κεντρική τους τράπεζα για την κάλυψη των χρηματοδοτικών τους κενών, αρκεί για να τους επιβληθεί δημόσιος έλεγχος. Πόσο μάλλον η άρνηση να φορτωθεί ο κρατικός προϋπολογισμός ένα χρέος της τάξεως των 50 δις, τη στιγμή που με υποπολλαπλάσιους πόρους μπορεί να τις κρατικοποιήσει (χαμηλή χρηματιστηριακή αξία των τραπεζών).

Όμως, η κρατικοποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα δεν είναι ανάγκη να είναι συνολική. Δεν υπάρχει άριστο μέγεθος κρατικοποίησης γνωστό εκ των προτέρων. Εκείνο που πρέπει να εξευρεθεί είναι το μέγεθος, η μορφή και κυρίως η ποιότητα ενός δημόσιου τραπεζικού τομέα ικανού να βοηθήσει στην άσκηση των πολιτικών εξόδου από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων, της κοινωνίας και του περιβάλλοντος. Μια τέτοια «ευρετική» διαδικασία είναι πέραν της καταγγελίας και της επαναδιαπραγμάτευσης των δανειακών συμβάσεων και απαιτεί πολιτικές μιας αυτοδύναμης κοινωνίας που αρχίζει να σχεδιάζει το μέλλον της.

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

5 μύθοι και 3 αλήθειες για το PSI - Επιτροπή Προγράμματος και Τεκμηρίωσης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α-Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο

5 ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΟ PSI
Μύθος 1ος: «Το PSI θα μειώσει το χρέος ως το 2020 στο 120% του ΑΕΠ»
Κάτι τέτοιο αποκλείεται και αυτό γίνεται παραδεκτό από τους περισσότερους διεθνείς αναλυτές, ακόμα και τους φιλελεύθερους. Το κούρεμα του ελληνικού χρέους μπορεί να προκαλεί μία ελάφρυνση της τάξης των 105 δις, όμως παράλληλα η Ελλάδα υπογράφει δανειακή σύμβαση με την οποία θα λάβει πακέτο στήριξης 130 δις υπό τους πλέον επαχθείς όρους. Το σημαντικότερο κομμάτι από αυτό το πακέτο εγγράφεται στο δημόσιο χρέος, αναιρώντας έτσι την ελάφρυνση του χρέους.
Όμως οι υποθέσεις που γίνονται από την πλευρά της τρόικας και της ελληνικής κυβέρνησης για να μειωθεί το χρέος στο 120% του ΑΕΠ το 2020 είναι πέρα ως πέρα ουτοπικές!
Λένε στις αναλύσεις τους πως στην περίοδο 2014-2020, η ελληνική οικονομία θα έχει πρωτογενή πλεονάσματα 4%, ενώ ταυτόχρονα η μεγέθυνση του ΑΕΠ θα τρέχει με 2,5%! Εκτός του ότι οι στόχοι αυτοί είναι ουτοπικοί, είναι και αντιφατικοί! Τόσο μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα –ειδικά με τη συνταγή που παράγονται- αποτελούν ταφόπλακα για την ανάπτυξη. Παράλληλα, η ύφεση της ελληνικής οικονομίας είναι τόσο μεγάλη που θεωρείται αδύνατο να επιτευχθούν τόσο μεγάλη ρυθμοί ανάπτυξης τόσο σύντομα.
Μύθος 2ος: «Το PSI θα καταστήσει το χρέος βιώσιμο το 2020»
Με το κούρεμα κατά 53,5% του ομολογιακού χρέους της Ελλάδας που διακρατούν ιδιώτες μας λένε ότι το χρέος θα γίνει βιώσιμο, το 2020 επειδή σύμφωνα –με τις αισιόδοξες, όπως παραδέχονται, προβλέψεις της τρόικας- το δημόσιο χρέος θα ανέρχεται στο 120% του ΑΕΠ. Πρώτα από όλα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι το χρέος 120% του ΑΕΠ ως «βιώσιμο» είναι μία τελείως αυθαίρετη υπόθεση, και τοποθετείται ως στόχος μόνο και μόνο επειδή τόσο είναι το χρέος της Ιταλίας σήμερα. Αν βάφτιζαν μικρότερο χρέος ως «βιώσιμο» για την Ελλάδα, θα σήμαινε παραδοχή ότι σήμερα το χρέος της Ιταλίας δεν είναι βιώσιμο και θα είχε καταστροφικές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία.
Πώς είναι δυνατόν όμως ένα τέτοιο χρέος να είναι βιώσιμο το 2020, όταν το 2009 το δημόσιο χρέος της Ελλάδας –που δεν ήταν βιώσιμο- ήταν 115%;
Μύθος 3ος: «Με το PSI απομακρύνεται ο κίνδυνος της χρεοκοπίας»
Αντίθετα. Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας γίνεται όλο και πιο μεγάλος εξαιτίας των πολιτικών που συνοδεύουν το PSI. Ήδη έχει προεξοφληθεί από πλήθος έγκριτων οικονομολόγων αλλά και πολιτικών ότι ενδεχομένως εντός του χρόνου θα χρειαστεί και τρίτο πακέτο βοήθειας για την Ελλάδα. Μάλιστα το παραδέχθηκε και ο Σόιμπλε και ο Καγκελάριος της Αυστρίας.
Τα κουρέματα χρέους με τη συνοδεία τέτοιων πολιτικών αποτελούν ένα βαρέλι δίχως πάτο και δεν πρόκειται να σταματήσουν, ενώ κάθε φορά θα δεσμεύουν την χώρα όλο και περισσότερο. (Δείτε παρακάτω στις «αλήθειες» ότι όχι μόνο δεν μας σώζουν από χρεοκοπία, αλλά η χρεοκοπία θα γίνει με πολύ χειρότερους όρους).
Μύθος 3ος: «Με το PSI επιστρέφουμε στην ανάπτυξη»
Όχι μόνο δεν δημιουργούνται συνθήκες ανάπτυξης αλλά αντίθετα επιδεινώνονται οι συνθήκες ύφεσης της ελληνικής οικονομίας. Όλο και μεγαλύτερες περικοπές στο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, στους μισθούς και όλο και μεγαλύτερη συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης, μέσω της φορολογίας των μισθωτών και των συνταξιούχων. Ανάπτυξη με τέτοια μέθοδο, δεν προβλέπεται.
Αλλά ακόμη και όταν μιλάνε για ανάπτυξη, έχουν στο μυαλό τους μια ρημαγμένη οικονομία και κοινωνία όπου η ανάπτυξη θα βασίζεται σε δύο πυλώνες: ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου στο ξένο και στο ελληνικό κεφάλαιο αντί πινακίου φακής και δημιουργία μίας απέραντης Ειδικής Οικονομικής Ζώνης στην Ελλάδα, όπου θα αποτελεί πάρκο αναψυχής για το κεφάλαιο. Μηδενικά εργασιακά δικαιώματα, μισθοί Κίνας, μηδενικοί φόροι στο κεφάλαιο.
Μύθος 4ος: «Το PSI διασφαλίζει τη σταθερότητα της Ευρωζώνης»
Ακόμη κι αν το PSI έλυνε το πρόβλημα χρέους στην Ελλάδα –που δεν το κάνει- η σταθερότητα στην Ευρωζώνη δεν θα εξασφαλιζόταν. Λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωσή του, οι διεθνείς αναλυτές αναφέρουν ότι τόσο η Πορτογαλία όσο και η Ισπανία είναι πιο κοντά από ποτέ στην χρεοκοπία, και θα χρειαστούν πολύ γρήγορα αναδιάρθρωση χρέους και πακέτο στήριξης. Η Ευρωζώνη δεν αντιμετωπίζει τα δομικά προβλήματα της, αλλά αντιθέτως με τις πολιτικές της τα οξύνει. Ακόμη και ο μόνιμος μηχανισμός στήριξης (ESM) που θα τεθεί σε λειτουργία το καλοκαίρι του 2012 είναι αμφίβολης αποτελεσματικότητας, ενώ οι ενέσεις ρευστότητας τρισεκατομμυρίων ευρώ της ΕΚΤ προς τις τράπεζες δεν έχουν αποδώσει.
Η σταθερότητα της Ευρωζώνης μέσω πολιτικών λιτότητας είναι ένα άπιαστο όνειρο.
Μύθος 5ος: «Οι τράπεζες χάνουν από το PSI»
Αυτός είναι ένας μύθος που καλλιεργείται τεχνηέντως από τα κυβερνητικά παπαγαλάκια για να φανεί ότι ο μεγαλύτερος ευνοημένος των τελευταίων δεκαετιών από τις κυβερνήσεις, δηλαδή οι τράπεζες, πληρώνουν κι αυτές ένα τίμημα, για την κρίση που προκάλεσαν.
Είναι όμως μύθος, γιατί ενώ χάνουν από το κούρεμα των ομολόγων, κερδίζουν πάρα πολλά από τα ανταλλάγματα που παίρνουν από την τρόικα και την κυβέρνηση. Πρώτα από όλα, όλα τα χρήματα από το πακέτο των 130 δις προορίζονται να ικανοποιήσουν ανάγκες των πιστωτών, δηλαδή των τραπεζών στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Αυτό γίνεται επειδή είτε τα χρήματα αυτά προορίζονται για την αποπληρωμή τόκων και χρεολυσίων από την πλευρά του Ελληνικού Δημοσίου προς αυτές είτε για την ανακεφαλαιοποίησή τους. Ειδικά, η τελευταία γίνεται με σκανδαλώδεις όρους, εξαιρετικά ευνοϊκούς για τις τράπεζες και εξαιρετικά επαχθείς για το ελληνικό δημόσιο, αφού το τελευταίο και θα καταβάλει το τίμημα της ανακεφαλαιοποίησης και δεν θα έχει λόγο στη διοίκηση των τραπεζών, αφού η ανακεφαλαιοποίηση γίνεται με κοινές μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου!
Παράλληλα, ένα ακόμη δωράκι προς τις τράπεζες είναι ότι επεκτείνεται η δυνατότητα συμψηφισμού μελλοντικών κερδών με ζημιές από τα 5 χρόνια στα 30, δηλαδή για όσο διαρκούν τα νέα ομόλογα που αντάλλαξαν μέσω του PSI.
...ΚΑΙ 3 ΑΛΗΘΕΙΕΣ!
Αλήθεια 1η: «Από το PSI χάνουν τα ασφαλιστικά ταμεία, τα φυσικά πρόσωπα και πλήθος ΝΠΔΔ»
Τα ασφαλιστικά ταμεία χάνουν από τα αποθεματικά τους περίπου 12,3 δις ευρώ. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα αποθεματικά των ταμείων που βρίσκονταν κατατεθειμένα στον κοινό λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδος, επενδύθηκαν σε ομόλογα από την ΤτΕ, χωρίς καν τα ασφαλιστικά ταμεία να ρωτηθούν! Οι συνέπειες για τη βιωσιμότητα των ταμείων είναι τεράστιες. Με αυτό τον τρόπο όμως θα δοθεί ώθηση στην ιδιωτική ασφάλιση, αφού οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες –μέλη μεγάλων τραπεζικών ομίλων- καραδοκούν.
Επίσης, 11.000 φυσικά πρόσωπα, στην πλειοψηφία τους μικρομεσαίοι, μέσω του PSI χάνουν τις αποταμιεύσεις μιας ζωής, ενώ δεν προβλέπεται για αυτούς καμία αποζημίωση, στα πλαίσια της «ενιαίας αντιμετώπισης των πιστωτών» όπως διατεινόταν ο Βενιζέλος, ως Υπουργός Οικονομικών. Βέβαια οι τράπεζες λαμβάνουν δωράκι άνω των 50 δις ευρώ για ανακεφαλαιοποίηση λόγω του κόστους από το PSI…
Τέλος πολύ μεγάλες είναι οι απώλειες για διάφορα ΝΠΔΔ που είχαν καταθέσεις στον κοινό λογαριασμό της ΤτΕ και αυτή τις τοποθετούσε σε ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου. Αυτό ισχύει για τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, το ΤΕΕ κτλ.
Αλήθεια 2η: «Με το PSI η Ελλάδα απεμπολεί βασικά διαπραγματευτικά όπλα και καθίσταται έρμαιο των πιστωτών»
Η παραπάνω αλήθεια είναι πολύ οδυνηρή. Κάτι τέτοιο γίνεται απολύτως ενσυνείδητα από την κυβέρνηση. Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται αυτό είναι ο εξής: Πρώτον, ανταλλάσσονται ομόλογα που υπάγονται στο ελληνικό δίκαιο με ομολόγα που υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο. Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα φιλικό προς τους πιστωτές ενώ παράλληλα δημιουργεί εμπράγματες υποχρεώσεις στους οφειλέτες. Δηλαδή αν η Ελλάδα δεν είναι συνεπής στις πληρωμές του δανείου, θα μπορούν οι δανειστές να κατάσχουν περιουσία του δημοσίου. Δεύτερον δημιουργείται ειδικός λογαριασμός στον οποίο θα κατατίθενται απευθείας τα ποσά από τα νέα δάνεια και ο οποίος θα συμπληρώνεται με δημόσια έσοδα! Σκοπός του λογαριασμού αυτού θα είναι να αποπληρώνονται απευθείας οι δανειακές υποχρεώσεις και μάλιστα κατά προτεραιότητα σε σχέση με τις υπόλοιπες δαπάνες του κράτους, δηλαδή για παιδεία, υγεία, μισθούς και συντάξεις. Και μάλιστα αυτό είναι υποχρεωμένη η ελληνική κυβέρνηση να το περάσει και στο Σύνταγμα της Ελλάδας! Τρίτον, το χρέος της Ελλάδας ενώ βρίσκονταν σε χέρια ιδιωτών πριν το PSI, μετά την ολοκλήρωσή του περνάει στον επίσημο τομέα (EFSF, Ευρωπαϊκά κράτη). Κάτω από αυτές τις συνθήκες μία μελλοντική διαγραφή γίνεται ακόμη πιο δύσκολη.
Τα παραπάνω τρία σημεία είναι δικλείδες ασφαλείας που βάζουν οι πιστωτές για να μην μπορέσει η Ελλάδα κάτω από άλλη κυβέρνηση φυσικά να ανατρέψει τους επαχθείς όρους. Και η ελληνική κυβέρνηση που του τα αποδέχτηκε το ξέρει αυτό. Όμως όσο και να δυσκολεύουν το έργο της αναδιαπραγμάτευσης, αυτοί οι όροι, θα φανούν αδύναμοι, από τη στιγμή που η Ελλάδα έχει ακόμη ισχυρά διαπραγματευτικά όπλα.
Αλήθεια 3η: «Το PSI το ακολουθούν και νέες περικοπές»
Μας λένε πως το PSI θα δώσει πνοή και θα απελευθερώσει τους πολίτες από επιπρόσθετα βάρη. Δύο μήνες μετά την ολοκλήρωσή του όμως, τον Μάιο του 2012, θα ψηφιστεί το νέο Μεσοπρόθεσμο Σχέδιο για την περίοδο 2013-2016, το οποίο περιλαμβάνει περικοπές 11,5 δις ευρώ! Οι περικοπές αυτές θα προέλθουν από μειώσεις σε μισθούς στο δημόσιο, απολύσεις 150.000 δημοσίων υπαλλήλων ως το 2015, περικοπές σε συντάξεις και κοινωνικά επιδόματα, καθώς και σε δαπάνες που αφορούν την υγεία.
Η λιτότητα που μας επιβάλουν δεν έχει τελειωμό και σίγουρα το PSI δεν αποσκοπούσε να την ανακόψει.

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Η Αριστερά είναι από εχθές φτωχότερη.

Πέθανε ο Γιάννης Μπανιάς.
Τι απώλεια όχι μόνο για την Αριστερά για την κοινωνία ολόκληρη τέτοια εποχή.

Πόσο θα μας λείψει το ήθος, η αγωνιστικότητά , η συνέπεια, η ανιδιοτέλεια του...


Καλό του ταξίδι

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Κατ'εντολή της αστυνομίας οι συρμοί Σύνταγμα, Μοναστηριάκι, Παν/μιο θα παραμείνουν κλειστοί

Τι είναι αυτό που ζούμε; συνταγματική εκτροπή σίγουρα, καταστολή στο έπακρο; η πόλη σε πόλεμο;
τι ακριβώς;
Συμμετέχω σε όλες τις διαμαρτυρίες, συγκεντρώσεις, πορείες και κάθε φορά τα μέτρα είναι πιο σκληρά, πιο κατασταλτικά, πιο...!!!
Σήμερα, κατέβαινα μετά το γραφείο από τον Ευαγγελισμό στο Σύνταγμα να συμμετάσχω στη διαμαρτυρία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, των Δικηγορικών Συλλόγων και του Ιατρικού Συλλόγου.
Μία πόλη οχυρωμένη, αποκλεισμένο το κέντρο από ποιούς; από τους πολίτες του; από μένα; από σένα; από ποιόν;
Ηθελα να ρωτήσω πραγματικά ένα Ματατζή περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ερχεσαι εναντίον μου να προφυλάξεις ποιόν; 

Ερχομαι να διαμαρτυρηθώ σήμερα στα 46 μου σε λίγο 47, γιατί μου κλέβουν τη ζωή και μαζί και την αξιοπρέπεια. Και με περικυκλώνεις από παντού με τα χημικά!!! Ο πολίτης είναι ο εχθρός σου;

Αποκλείσθηκε το κέντρο, εμπδίσθηκαν οι πολίτες να πάνε  να ακούσουν  το Μανώλη Μητσιά, που όταν ξεκίνησε η βροχή παρέμεινε τραγουδώντας κι όταν πια δυνάμωσε έμεινε με την ομπρέλλα του να τραγουδά μόνος χωρίς όργανα.

Φεύγοντας ρώτησα έναν αστυνομικό. Το μετρό θα ανοίξει; εγώ που μπορώ ως πολίτης να αποτανθώ; ΠΟΥΘΕΝΑ ΜΑΛΛΟΝ.






Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Δήλωση υποστήριξης προς τον ελληνικό λαό

Κίτο, Ισημερινός - 15 Φεβρουαρίου 2012

Κίτο . Δήλωση υποστήριξης προς
τον ελληνικό λαό

Τα κοινωνικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής και όλου του Κόσμου, που συγκεντρώθηκαν στο Κίτο του Ισημερινού , στην διεθνή συνάντηση με θέμα : "Πρόοδος της Νέας Περιφερειακής Χρηματοπιστωτικής Αρχιτεκτονικής και των Λογιστικών Ελέγχων του Χρέους», εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας προς τον ελληνικό λαό και στηρίζουμε την διαμαρτυρία του ενάντια στα τραγικά αντικοινωνικά μέτρα που επιβάλλονται από τις συνταγές και τα σχέδια που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση με την "τρόικα" της Ευρωπαϊκής Ένωσης (δηλαδή το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα).

Σας συγχαίρουμε θερμά, για την έναρξη της εκστρατείας με σκοπό τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου επί του ελληνικού δημόσιου χρέους, που στηρίζεται σε ένα ισχυρό δημοκρατικό κίνημα, για να διενεργήσει πλήρη έλεγχο, ώστε να διευκρινιστούν οι ευθύνες και οι καταχρήσεις στη σύσταση ενός παράνομου και απεχθούς χρέους . Ο εν λόγω έλεγχος απορρίπτει, επίσης, την χιλιοχρησιμοποιημένη στρατηγική ,που τόσο καλά γνωρίζουμε στη Λατινική Αμερική, και η οποία θέλει τις διαπραγματεύσεις να βρίσκονται στα χέρια των τραπεζών, των ευρωπαίων γραφειοκρατών , των πολυεθνικών οργανισμών και των εκπροσώπων τους στην κυβέρνηση, οι οποίοι παρουσιάζονται σήμερα ως "τεχνοκράτες", ενώ είναι εκείνοι , ακριβώς, οι υπεύθυνοι για τηνκρίση.

Στηρίζουμε τις ελπίδες μας στην εμπειρία που ταξίδεψε από την Λατινική Αμερική ενάντια στα νεοφιλελεύθερα σχέδια προσαρμογής και ελέγχου του χρέους, όπως συνέβη στην περίπτωση του Εκουαδόρ κατά την περίοδο 2008-2009 και οδήγησε σε αναστολή πληρωμών για το μεγαλύτερο μέρος των ομολόγων του δημόσιου χρέους. Αυτή η εξαιρετικά αποτελεσματική ενέργεια επέτρεψε τη ριζική μείωση του δημόσιου χρέους ταυτόχρονα με την αύξηση των κοινωνικών επενδύσεων για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των ανθρώπων.

Οι εναλλακτικές λύσεις, για τον ελληνικό λαό σήμερα, δεν είναι καθόλου εύκολες. Αν γνωρίζουμε ότι είναι πολύ μεγαλύτερο το κόστος της αποδοχής της υποχώρησης και της υποταγής μέσω των ολοένα βαρύτερων μέτρων που επιβάλλονται, πρέπει να πούμε όχι με αποφασιστικότητα και αξιοπρέπεια και να δώσουμε προτεραιότητα στην υπεράσπιση της ζωής, της δημόσιας περιουσίας και στο μέλλον του ελληνικού και του ευρωπαϊκού λαού που σήμερα βρίσκονται σε κίνδυνο.


Υπογράφουν :

CADTM internacional www.cadtm.org

CLAI Consejo Latinoamericano de Iglesias www.claiweb.org

LATINDADD www.latindadd.org

Programa sobre la deuda ilegitima - Federación Luterana Mundial

ATTAC Argentina

Jubilee USA www.jubileeusa.org

EDI Argentina

Auditoria Ciudadana de la Deuda - Brasil

Jubileo 2000 Red Guayaquil

CADTM Colombia


ΥΓ Αντιγραφή από ΕΛΕ

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

EΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΤΑ ΛΕΕΙ ΜΟΝΟ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ομιλία Λούκας Κατσέλη (απάντηση στο Ε.Βενιζέλο)
Αγαπητέ Πρόεδρε, Αγαπητοί συνάδελφοι,Άκουσα προσεκτικά αυτά που είπες Πρόεδρε και αυτά που είπαν ο Βαγγέλης και ο Γιώργος. Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω και να συνταχθώ ούτε με τη συλλογιστική που έχει κατατεθεί, ούτε με τη διαπραγματευτική τακτική που έχει ακολουθηθεί.
Αυτό που βιώνουμε τα τελευταία 24ωρα, παρά τις προειδοποιήσεις μου κατά την τελευταία συνεδρίαση της Κ.Ο., είναι μια ακόμα ταπεινωτική διαδικασία από τους εταίρους μας, στη βάση... ενός νέου κυνικού εκβιαστικού διλήμματος.
Τι μας είπαν οι εταίροι μας προχθές; «Δεν παίρνουμε απόφαση για το PSI μέχρι την Τετάρτη αν δεν συμφωνηθούν πλήρως τα μέτρα που επέβαλε η Τρόικα και δεν δεσμευθούν, άμεσα ή έμμεσα, οι αρχηγοί των κομμάτων και το Ελληνικό Κοινοβούλιο σε αυτά τα συγκεκριμένα μέτρα».
Οι εταίροι μας, για μια ακόμη φορά, έχουν πετάξει τη μπάλα μπροστά, προασπίζοντας τα δικά τους συμφέροντα, αδιαφορώντας παντελώς για τη σωτηρία της χώρας.
Το θέμα δεν είναι ότι τα μέτρα είναι σκληρά. Το πρόβλημα είναι ότι τα μέτρα αυτά χειροτερεύουν τη δημοσιονομική κατάσταση και το χρέος και αντιστρατεύονται το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, όπως έδειξε και η εμπειρία του 2011. Μεταξύ του δεύτερου τριμήνου του 2011 και του 2010, το ελληνικό χρέος αυξήθηκε κατά 16 ποσοστιαίες μονάδες λόγω της δραματικής αύξησης του κόστους του χρέους και της ύφεσης.
Τα μέτρα που μας επιβάλουν να πάρουμε, όχι μόνο δεν θα βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα και τη δημοσιονομική κατάσταση, όχι μόνο δεν θα ανακόψουν την διόγκωση της ανεργίας και της φτώχειας αλλά θα οδηγήσουν τη χώρα σε άτακτη χρεοκοπία στο άμεσο μέλλον.
Δεν υπάρχει επομένως οικονομικό δίλημμα. Ακόμα και με το PSI, ακόμα και με το κούρεμα, το χρέος μας δεν θα είναι διαχειρίσιμο. Η ύφεση θα είναι τέτοια που θα οδηγηθούμε σε παύση πληρωμών καθώς δεν θα μπορούμε να ξεπληρώσουμε τις οφειλές μας. Σ΄ αυτό το συμπέρασμα καταλήγουμε όσοι από εμάς, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, κάναμε τον κόπο να μελετήσουμε τις επιπτώσεις των μέτρων.
Σύμφωνα με πρόχειρους και συντηρητικούς υπολογισμούς, η μείωση του κατώτατου μισθού κατά 22% που αφορά περίπου 400.000 εργαζόμενους που καλύπτονται από την ΕΓΣΣΕ, σε συνδυασμό με της επιπτώσεις από την αλλαγή των ρυθμίσεων που αφορούν στις αλλαγές της χρονικής διάρκειας των συλλογικών συμβάσεων, στις νέες ρυθμίσεις για τη μετενέργεια και στη μείωση των επιδομάτων ανεργίας, θα μειώσει τη συνολική δαπάνη περαιτέρω κατά 8 δις περίπου. Η ύφεση θα ξεπεράσει το 7-8% το 2012. Οι εκτιμήσεις είναι στη διάθεσή σας.
Υπάρχει διαφορετική επιστημονική τεκμηρίωση που να ανατρέπει αυτές τις εκτιμήσεις; Καταθέστε τις. Θα περίμενα ο υπουργός να έχει καταθέσει τουλάχιστον μία επιστημονική έκθεση για τα αποτελέσματα του νέου μνημονίου. Θα πρέπει να καταθέσει τουλάχιστον τις εκθέσεις του Γενικού Λογιστηρίου και της Τράπεζας της Ελλάδος, που είπε ο υπουργός ότι υπάρχουν. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι και το ΔΝΤ φαίνεται ότι καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα.
Επομένως η όλη συζήτηση και με την Τρόικα και με τους αρχηγούς έγινε σε λάθος βάση. Το κεντρικό ζήτημα δεν είναι ούτε πως θα καλύψουμε το κενό των 300 εκ., ούτε πως θα βρούμε δημοσιονομικά ισοδύναμα μέτρα αλλά ότι τα μέτρα που μας έχουν επιβληθεί είναι μέτρα σε τελείως λάθος κατεύθυνση που υπονομεύουν τα οφέλη του PSI.
Αντί να αναδείξουμε ως βάση διαπραγμάτευσης αυτή την αντίφαση , δώσαμε και δίνουμε μάχη οπισθοφυλακής.
Άκουσα χθες τον υπουργό Οικονομικών να λέει ότι πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ της χειρότερης και της χείριστης επιλογής. Αυτό δεν ευσταθεί για δύο λόγους: α) Η σημερινή χειρότερη επιλογή θα μας οδηγήσει μαθηματικά, στο άμεσο μέλλον στη χείριστη επιλογή. β) Ρόλος της Κυβέρνησης και του Υπουργού Οικονομικών είναι να αντιπροτείνει μέτρα που να δίνουν διέξοδο και να προσφέρει λύσεις.
Εδώ και πολύ καιρό πολλοί από μας έχουμε ασκήσει πίεση για τη σύνταξη ενός Εθνικού Προγράμματος Οικονομικής Ανασυγκρότησης. Για να ξαναχτίσουμε την οικονομία μας στη βάση και όλων όσων θετικών έχουμε δρομολογήσει τα τελευταία 2 χρόνια.
Πάνω σ ένα τέτοιο Εθνικό Πρόγραμμα θα έπρεπε να είχαμε στηρίξει τις διαπραγματεύσεις. Ακόμα και τώρα στο παρά 5 μπορούμε να το κάνουμε.
Αλλά θα πρέπει να το πιστέψουμε , να το τεκμηριώσουμε και να υψώσουμε ένα ελάχιστο διαπραγματευτικό ανάστημα. Είμαστε όλοι έτοιμοι να δουλέψουμε εντατικά και να συντάξουμε αυτό το πρόγραμμα.
Η υπόδειξη να ψηφίσουμε το PSI και τα μέτρα ως έχουν, συνοδεύεται από δύο έμμεσες απειλές: α) Ότι σε αντίθετη περίπτωση θα αναγκαστούμε να φύγουμε από το ευρώ και β) ότι ως αποτέλεσμα της χρεωκοπίας δεν θα μπορέσουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις.
Και τα δύο αυτά επιχειρήματα πρέπει ν απαντηθούν.
Α) Δεν υπάρχει περίπτωση να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ χωρίς την θέλησή της.
Αυτό είναι γνωστό και νομικά τεκμηριωμένο ακόμα και από τις νομικές υπηρεσίες της ΕΚΤ. (Έχω εδώ μια εμπεριστατωμένη έκθεση της ίδιας της ΕΚΤ IV / Dec 2009. Legal Working Paper Series που στοιχειοθετεί αυτή την άποψη). Ούτε υπάρχουν ούτε μπορούν να προωθηθούν μέτρα αναθεώρησης της Συνθήκης που θα οδηγήσουν στην εκδίωξη της Ελλάδας, χωρίς τη θέλησή της.
Ας θάψουμε λοιπόν αυτόν τον μύθο μια για πάντα.
Β) Σχετικά με το δεύτερο επιχείρημα ότι, αν δεν συναινέσουμε στο πακέτο, δεν θα μπορέσουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, πρέπει να ξέρουμε ότι οι συνθήκες έχουν σήμερα διαφοροποιηθεί. Έχουμε καταφέρει, το δεύτερο εξάμηνο του 2011, να έχουμε όχι έλλειμμα αλλά ένα μικρό πρωτογενές πλεόνασμα στον τακτικό προϋπολογισμό, ύψους 831 εκατ. Ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι οι εσωτερικοί πόροι με πρόσθετες θυσίες αρκούν να καλύψουν τις δαπάνες μας για μισθούς και συντάξεις και για άλλες βασικές υπηρεσίες του δημοσίου. Το PSI χρειάζεται κυρίως για να πληρώσουμε τους τόκους και τα χρεολύσια του δημόσιου χρέους. Πιστεύω ότι η διαπραγματευτική σημασία αυτής της επισήμανσης γίνεται κατανοητή σε όλους. Εμείς , δυστυχώς φοβηθήκαμε να την χρησιμοποιήσουμε.
Όπως επισημαίνει και η οικονομική αναλύτρια του ΒΒC , κα Stephanie Flanders, σε πρόσφατο άρθρο της « το κόστος της άτακτης χρεωκοπίας έχει μειωθεί για την Ελλάδα. Αν μια χώρα έχει πρωτογενές έλλειμμα τότε πρέπει να κάνει λίγο πολύ αυτό που της λένε. Ωστόσο εάν έχει πρωτογενές πλεόνασμα, θα μπορούσε (ναι, μια εκρηκτική, μια δύσκολη επιλογή, όμως είναι μια δυνατότητα), να πει σε όλους να πάνε στο καλό. Η Ελλάδα διαθέτει πλέον επιλογές, κάτι που μάλλον δεν είχε 6 και 8 μήνες πριν. Και αυτή τη στιγμή που η Ελλάδα έχει επιλογές, της ζητούν να υπογράψει κάτι εντελώς απαράδεκτο. Έτσι θα μπορούσε κάλλιστα να εξαναγκαστεί να κάνει την επιλογή που οι περισσότεροι δεν θα ήθελαν : μια πλήρη στάση πληρωμών». Αυτά λέει το BBC και η Flanders .
Δεν προτείνω να κηρύξουμε στάση πληρωμών. Αλλά προτείνω να υποδείξουμε στους εταίρους μας ότι αν επιμένουν στο ότι το PSI πρέπει να συνοδεύεται με αντισυνταγματικά μέτρα που βαθαίνουν την ύφεση, καταστρατηγούν βασικά εργασιακά δικαιώματα και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, διογκώνουν την ανεργία και τη φτώχεια χωρίς να δίνουν προοπτική, τότε η εναλλακτική που έχουμε στα χέρια μας θα είναι οδυνηρή για εμάς αλλά εξίσου οδυνηρή γι΄ αυτούς και για την Ευρωζώνη.
Δυστυχώς δεν διαπραγματευτήκαμε σ΄ αυτή τη βάση. Δώσαμε μάχη οπισθοφυλακής στα τελεσίγραφα της Τρόικας. Πιστεύω ότι και στο και 5΄ υπάρχει διέξοδος.
Που επομένως μπορεί και πρέπει σήμερα να καταλήξουμε και τι προτείνω:
1) Ότι δεν ωφελεί να ψηφίσουμε μέτρα που στερούνται οικονομικής βάσης, είναι δυσβάσταχτα, αποτελούν, όπως είπαν οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές, «προδοσία του ευρωπαϊκού Κοινωνικού μοντέλου», και το κυριότερο αντιστρατεύονται τους στόχους του PSI και επισπεύδουν τη χρεοκοπία στο άμεσο μέλλον.
2) Να ζητήσουμε να συγκληθεί Έκτακτο Συμβούλιο Κορυφής με δύο αιτήματα:
α) Ν΄ αποφασίσει μερική εφαρμογή του PSI για την αποπληρωμή των δανείων που λήγουν την 14 Μαρτίου ,
β) Την έγκριση, αρχές Μαρτίου, ή στα μέσα Μαρτίου, ενός Εθνικού Σχεδίου Οικονομικής Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης που θα συνοδεύσει τη δανειακή σύμβαση και θα εμπεριέχει τις δεσμεύσεις μας για επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων την περίοδο 2012- 2020 και την επίτευξη σχέσης χρέους /ΑΕΠ κάτω από 120% το 2020, χωρίς να υποθηκεύει τη δυνατότητα οικονομικής ανάπτυξης.
γ)Να δεσμευτούμε ότι η παρακολούθηση της εφαρμογής του προγράμματος θα είναι συνεχής και αυστηρή και ότι η σύμβαση θα ενσωματώνει ειδικές ρήτρες με άμεσο κόστος για τη χώρα αν τα μέτρα στα οποία έχουμε δεσμευτεί δεν εφαρμόζονται.
3) Να ζητήσουμε έκτακτη σύγκλιση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ώστε να ενημερωθούν οι ευρωβουλευτές για τις Ελληνικές θέσεις.
Γνωρίζω ότι τα περιθώρια είναι ασφυκτικά. Ελπίζω όμως η νέα Κυβέρνηση που θα σχηματιστεί τη Δευτέρα θα έχει το θάρρος και τη δύναμη να προχωρήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτό θα εξαρτηθεί αγαπητέ Πρόεδρε και απ τη δική μας στάση

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΣΩΣΕΙ Η ΝΕΑ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ; ΤΗ ΧΩΡΑ;
Θα στείλει στην κόλαση τους νέους, τους συνταξιούχους, τα χαμηλότερα οικονομικά και μεσαία στρώματα;

Ολοι στο τριήμερο μπαράζ κινητοποιήσεων που διοργανώνουν οι δύο κορυφαίες συνδικαλιστικές παρατάξεις να δηλώσουμε την αντίθεσή μας στην υπογραφή της καταδίκης μας,
ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΖΟΥΝ.
Οι στιγμές είναι ιστορικές. Τι θα πούμε στα παιδιά μας όταν μεγαλώσουν;

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ 7/2

Εφεδρεία - απολύσεις με φερετζέ όπως τις χαρακτηρίζει και ο Αρης Καζάκος Καθηγητής Εργατικού Δικαίου, μειώσεις μισθών και συντάξεων που οδηγούν σε οριακό επίπεδο ή/και εξαθλίωση μεγάλες μάζες του πληθυσμού υπαλλήλους του δημόσιου, ευρύτερου δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ανεργία σε πρωτοφανή επίπεδα, απολύσεις νομιμοποιημένες με τον καταχρηστικό τίτλο των αξιολογήσεων, προσπάθεια κατάλυσης και των ελάχιστων προστατευτικών ρυθμίσεων του εργατικού δικαίου
ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ;

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Στιγμές και συναισθήματα της εβδομάδας που πέρασε

Τρίτη : Παναττική απεργία προκηρρυσόμενη από το ΕΚΑ.Η ΓΣΣΕ την υποστήριζε ..απλώς. .. Πλήθος μεγαλύτερο από αυτό που ανέμενα. Συμμετείχαμε με το Συντονιστικό των Πρωτοβάθμιων, πέρασε από μπροστά μας το μπλόκ των αναρχικών κανονικά στην πορεία και δεν συνέβη τίποτα...Στο τέλος βέβαια, η ...εμπλοκή με τον Ασφαλίτη ...που ήταν εντός της πορείας...

Πέμπτη : Ενα τραπέζι τόσο τρυφερό και γλυκό. Εκείνη στα 69 της Καθηγήτρια Ψυχιατρικής, πρώην πολιτικός πρόσφυγας στη Σουηδία, ο γιός της Αστροφυσικός που ...εγκατέλειψε σε αυτήν την εποχή...τις Βρυξέλλες...για να ζήσει στην Ελλάδα, η νύφη τηςη Ελενα, Ουκρανή Αστροφυσικός επίσης, που "εγκατέλειψε την έρευνα και ακαδημαϊκή καριέρα για να ζήσει με την οικογένεια στην Ελλάδα, το μωρό ..κατά το 1/4 Ελληνας. Τι αγάπη που απέπνεε το σπίτι...Με τα βαριά έπιπλα των αστών δικών της γονιών, τα έχει πάντα μαζί της όπου κι αν έχει μετακομίσει (μόλις πρόσφατα λόγω κρίσης εγκατέλειψε την πλατεία Μαβίλη), βρέθηκε κοντά στο Χίλτον κι είναι ...ΕΤΟΙΜΗ να πάει στην γκαρσονιέρα για να ζήσει το ζευγάρι στο σπίτι της. Κι εξακολουθεί να δουλεύει και να αγωνιά...για το που θα αφήσει το έργο που έκανε για τους ασθενείς της...
Η νεαρή κοπέλα, υπέρ του κομμουνισμού, υπέρ του μοντέλου που έζησε, παραδεχόμενη βεβαίως ότι η ελευθερία έλειπε. ΄Πόσο ανελεύθερος όμως είναι σήμερα ο κόσμος που πεινάει, αναρωτιόταν και συμφώνησα!!!

Παρασκευή:Τhe Artists.Aριστούργημα!!!

Σάββατο: Τηλέφωνο με την φίλη μου την Ολγα, περπατώντας στους δρόμους της Αγ.Παρασκευής. Ανάσα το να της μιλώ αφού βλέπουμε τη ζωή με την ίδια ματιά, φίλες 30 χρόνια και βάλε. Κανείς ποτέ από τους συντρόφους μας ή άλλους φίλους δεν κατάλαβε τι λέμε τόσες ώρες. Τι μοιραζόμαστε!
Να σου διαβάσω τι γράφει ο Τσαγκαρουσιάνος στην καινούρια LIFO. "Υμνος στη φιλία"

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Βόλτα με τα παιδιά στο Σύνταγμα

Ενα διήμερο προγραμματισμένο από καιρό.
Το σημερινό πρόγραμμα περιελάμβανε Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού για "Μύθουςκαι Τέρατα¨και μετά μία βόλτα στο Σύνταγμα. Τελικά λόγω της αργοπορίας τους και της πολύ καλής ημέρας το πρόγραμμα περιορίστηκε στο Σύνταγμα
12.30 η ώρα Ζάππειο. Καρουσέλ για μεγάλα παιδιά, άνω των 10 ετών
-Θα μπούμε; θα μπείς κι εσύ;
-Θα μπώ Δημήτρη μου, θα μπώ. 
Ηθελαν κι οι δύο να καθίσουν από την έξω μεριά του "ιπτάμενου καρουσέλ".
 Τι όμορφη δικαιολογία τελικά τα παιδιά. Γινεσαι ξανά παιδί κι εσύ και δεν ντρέπεσαι. Εχεις άλλοθι.
Ανέβηκα μαζί τους κι εγώ. Χάρηκα, μου άρεσε αυτη η αίσθηση. Πάντα μου άρεσε το πάνω ψηλά, στους αιθέρες, στους ουρανούς. Η αίσθηση του ότι πετάς, ταξιδεύεις.

Πάμε στο παγοδρόμιο.
Θα μπείτε;
Αυτός το σκεφτόταν, τελικά δεν το τόλμησε.  Αυτή όμως. Τολμηρή παιδί μου.
-Να σου πάρω εκπαιδεύτρια, όχι μπορώ και μόνη μου.
Τελικά μέτρησε 12 τούμπες, αλλά δενπειράζει,  την πονούσαν ο αγκώνας της, το γόνατό της...αλλά δεν πειράζει. Αξιζε η εμπειρία.
Φάγαμε ¨βρώμικο", ξανανέβηκαν στο καρουσέλ, και πήγαν μία βόλτα μόνοι τους ενώ τους περίμενα στο "καφενεδάκι" για το αναψυκτικό.
Γύρισαν με ενα ψαράκι.
-Είναι το δώρο μας για σένα. Δεν χρειάζεται παρά μόνο ένα φυλλαράκι κάθε μέρα
Μου άρεσε τόσο πολύ.Μες στο μετρό και το τραίνο το κρατούσε εκείνος με περίσσεια προσοχή.
Τους πήγα σπίτι τους, ανανεώνοντας το ραντεβού γι αύριο για τους "Μύθους και Τέρατα'
Πως σε απογειώνουν τελικά τα παιδιά, ως ο έρωτας
Καλή χρονιά