Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

Η ζωή είναι ωραία-Καλλιόπη Βέττα

Μου έλειψε το blog, κι επειδή δεν μπορώ πολλά να γράψω, ένα τραγούδι θετικό! 
Παρά τις τόσες ασχήμιες που μας περιβάλλουν

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Ατιτλο

Μετά από ένα σύντομη νοσηλεία, μία δεύτερη για χειρουργείο στο θώρακα γεγονός που με απέτρεπε και ακόμη θα μ'αποτρέπει για κάποιο καιρό από πορείες με χημικά, έναν φόβο που έφυγε και που κι ίδια δεν είχα συνειδηποιήσει το μέγεθός του, συνειδοποίησα όμως το μέγεθος της χαράς μου, της ελευθερίας που ένιωσα όταν ο γιατρός με πήρε να μου πεί πως η βιοψία είναι πεντακάθαρη κι επρόκειτο απλώς για μία υπερπλασία ούτε καν καλοήθη όγκο, ένα βαθύ ευχαριστώ στον αδελφό μου, στη νύφη μου, στις φίλες μου που ως δίκτυο αλληλεγγύης δεν με άφησαν στιγμή μόνη μου, στον άντρα που παρέστη στο χειρουργείο μου. Ενα βαθύ ευχαριστώ στη φίλη μου που με την επιμονή της κόντρα στο τι υποστήρίζαν οι άλλοι επέμενε για το τί μπορεί να μου συμβαίνει. Κι είχε δίκηο.
Τώρα  μπορώ να ατενίζω ξανά με διάθεση χαράς, αισιοδοξίας, κουράγιου, διάθεση αγώνα για το σκληρό 2013 που μας αναμένει και διάθεση παραμυθιού τις γιορτές που πλησιάζουν.
Χρόνια πολλά, χρόνια έρωτα, αγάπης, εργασίας, δημιουργικότητας κι αγώνα για να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας γιατί ζωή αξιοπρεπής μας πρέπει και μας αξίζει! Μία χρονιά θετικών ανατροπών να παλέψουμε να είναι το 2013.
 

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΗΜΕΡΑ

Θα μείνει κανείς στο σπίτι του σήμερα που ψηφίζεται το
ΝΕΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΜΑΣ,

Ψηφίζουν ότι δεν τόλμησαν 2 δικτατορικα΄καθεστώτα ως είπε κι ο Δ.Στρατούλης, (Μεταξά και Παπαδόπουλου) μείωση του κατώτατου μισθού κι ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ;

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

14 Νοεμβρίου 2012 Πανευρωπαϊκή απεργία

Επειδή τα κοινωνικά αγαθά μετατρέπονται σε εμπορεύματα,
επειδή καταρρέουν τα πάντα, δημόσιο σχολείο, δημόσιο νοσοκομείο,
επειδή ξεπουλούν μέχρι και το νερό, (σε λίγο θα πωλήσουν και τον αέρα που αναπνέουμε),
επειδή ξεκινάει ο εφιάλτης
τι μας μένει παρά να δείξουμε την αντίστασή μας

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Σμύρνη

Σμύρνη.
Πήγα μόνη μου στην απογευματινή παράσταση. Ηθελα μόνη μου να δώ το ντοκυμαντέρ, να αφεθώ σε μνήμες που είχα γιατί μου τις διηγήθηκαν,  σε ότι μου πέρασε ο πατέρας από διηγήσεις του παππού του μετέπειτα πλαστηρικού πρωτοπαλλήκαρου.
Τη Σμύρνη τη νιώθεις, την έχεις μέσα σου, το άκουγα από τις 2 γυναίκες ιστορικούς 2ης και 3ης γενιάς και καταλάβαινα ακριβώς ότι έλεγαν. Το ίδιο νιώθω κι εγώ. Πέρα ως πέρα μικρασιάτισσα 3ης γενιάς.
Η γιαγιά μου η Ελένη ζούσε σε παράγκα στον Ταύρο,  όμως το παιδί της το έστελνε στο ιδιωτικό σχολείο.
Πολιτισμός, πολιτισμός κι η συλλογική μνήμη μεταλαμπεδεύεται, κληρονομείται, την έχεις μέσα σου ως τα γονίδια.


 

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

Η γυναικοπαρέα της Αλοννήσου

Ευτυχώς που επέμεινε παρά την κρίση, να πάμε στην Αλόννησο.
Βασικά την επέλεξε για να παρακολουθήσει το σεμινάριο Ομοιοπαθητικής.
Ξέρεις θα έρθει κι η Ζ.τελικά.
Τρείς γυναίκες με δύο παιδιά (κορίτσια κι αυτά) που συνάντησαν τρείς ακόμη γυναίκες.

Κάθε βράδύ σχεδόν στο piano bar της χώρας το Χαγιάτι και οι έξι.
Ευτυχώς γι αυτές, ένα ημιαδέσποτο σκυλάκι υιοθετημένο προφανώς από όλη τη χώρα  -μπισκοτάκι το όνομά του αγάπησε τρελλά τα μικρά κορίτσια, τόσο όσο κι αυτές. Ετσι πριν την ώρα του ύπνου, (δύσκολος στις καρέκλες για τη μικρή εξάχρονη) τα παιδιά φρόντιζαν το μπισκοτάκι κι ο μπισκοτάκις τα παιδιά.

Γυναίκες στη δεκαετία των 40.Τι όμορφη ηλικία τελικά για τις γυναίκες. Κατασταλαγμένες, καθόλου ή λιγότερο ανασφαλείς;  Από ποιά να ξεκινήσω.
Από την ονειροκυνηγό Ελένη.  Μία γυναίκα που αποφάσισε να σπουδάσει Ιατρική στην ηλικία των 40 έδωσε πανελλήνιες και πέτυχε. Δύο γάμοι, δύο διαζύγια, τρία παιδιά, δύο εγγόνια, ο θάνατος συνάντησε αγαπημένους της, συναντά ακόμη έναν, εκείνη είναι άρρωστη και το γέλιο είναι απίστευτο. Πόντια στην καταγωγή, αριστερή΄στην ιδεολογία, ταυτισμένη με τη ζωή, με τη θετικότητα, τον έρωτα. Να είναι καλά, καλά, να κάνει κι άλλα όνειρα να τα πιάσει.
Η δεύτερη γιατρός των ζώων,  δύο παιδιά, -μεγάλωσαν-, επιθυμεί να υιοθετήσει ακόμη  ένα παιδί. Οι δουλειές επεσαν,  αλλά δεν την απασχολεί. Τα παιδιά χρειάζονται μόνο αγάπη λέει κι ίσως έχει δίκηο.

Η τρίτη η Αλεξάνδρα, έμπορος, η νεώτερη από όλες. Ηθελε να κάνει ένα παιδί, το έχει.

Η τέταρτη, από την οποία γνώρισαν και τις τρείς αυτές ενδιαφέρουσες γυναίκες, είναι η πρώτη φορά που ταξίδεψε μόνη της.

Για τις άλλες δύο τι να πώ, είναι οι φίλες που επιτέλους ταξίδεψαν μαζί μετά από 30 περίπου χρόνια.
Είδαν το φεγγάρι όταν ανέτειλε, έζησαν τον ήλιο και τη θάλασσα, δεν είπαν πολλά μεταξύ τους, τραγούδησαν, περπάτησαν, χάρηκαν όπως όλες τελικά.

Τους αφιερώνω το "να 'χα δύο ζωές" που τόσο ακούσαμε, τόσο τραγουδήσαμε, και που όλες νομίζαμε ότι το τραγουδά η Μελίνα Κανά. Το αφιερώνω και στην νεαρή γιατρίνα από την Εδεσσα και τον καλό της και στην Κρασιμοίρα τη νεαρή Βουλγάρα

Αφιερώνω και στη φίλη μου " τις μέλισσες"που τόσο της αρέσουν και  δεν κατάφερε στην Αλόννησο να τις ακούσει
 
 

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Για τον πατέρα μου

Θέλω τόσο κάτι να γράψω  όμως είναι τόσα πολλά και μπερδεύομαι...Δεν ξέρω.
Για τον πατέρα μου που μάλλον φεύγει....Και το γράφω τώρα που φεύγω διακοπές για να μην το σβήσω ξανά όπως πριν λίγο καιρό.

Πηγαίνω και δεν μπορώ να καθίσω ώρα. Η εικόνα με σοκάρει. Τόσο αδύναμος. Αποστεώνεται.
Πήγαμε προχθές με τον αδελφό μου. Κάθισα πολύ γιατί είμασταν μαζί.
Τον φιλούσα και κυττούσα εκείνο το βλέμμα που σε κυττάζει δεν είναι απλανές αλλά αναρωτιέσαι, τι βλέπει; τι νιώθει;
Ο αδελφός μου τον χάιδευε, αλλά εκείνος είπε πως πονούσε,δεν ήθελε το χάδι  στα πόδια, έτσι εκείνος συνέχιζε να τον χαϊδεύει μόνο στα χέρια. Του κρατούσε το χέρι ώρα κι εκείνος έκλεινε τα μάτια
Μπορούμε να τον δυναμώσουμε; ρωτήσαμε το γιατρό του;
-Οχι αφήστε τον να φύγει ήσυχα. Είναι τόσο επιβαρυμένος.


Εψαχνα παλιές φωτογραφίες σήμερα, βρήκα ανάμεσα σε άλλες  και δύο που χορεύαμε οι δύο μας. Τον κυττούσα, τόσο κέφι, τόση ενέργεια, τόση δύναμη!!!


-Πρέπει στην ψυχή σου να του πείς το "καλως καμωμένα".  Του ίδιου το είπα λεκτικά.
-Εκανα κάποιο λάθος εγώ στη ζωή μου;
-Οχι όλα καλά τα έπραξες. Δεν έκανες κανένα λάθος πατέρα μου.
Στην ψυχή μου μέσα του το λέω;  δεν ξέρω. Αναρωτιέμαι. Θέλω και πρέπει.  Οσο γράφω νομίζω το λέω.
Τον αγάπησα τόσο πολύ.  Κάθε φορά που πηγαίνω σπίτι του διαβάζω τη χαλκογραφία που έφηβη του είχα γράψει. Σε αγαπώ πολύ.

-Μην τον αδικείς.Η αυστηρότητα και σκληρότητά του εσένα σε βοήθησε. Το μάθημα ελευθερίας που έπρεπε να πάρεις στη ζωή. Το επικοινωνιακό που έχεις είναι δικό του.
--Ναι από εκείνον έρχεται. Είναι δική του κληρονομιά., δική του. Το αναγνωρίζω.
Αναγνωρίζω την κοινωνική του δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη του στο κοινωνικό σύνολο, αναγνωρίζω το πόσο βαθια κομμουνιστής υπήρξε. Λειτούργησε την επιχείρησή του χρόνια πριν ως κολλεκτίβα, μαζί με τους εργαζόμενους του. Και δεν τον πείραξε όταν για δικές του άλλου τύπου επιλογές έγινε ξανά εργαζόμενος.
Δική του κληρονομιά και το όνειρο της αξιοπρεπούς ζωής.
-Ζήστε τη ζωή σας με αξιοπρέπεια. Μην προκαλέσετε ποτέ τον οίκτο.

Εχω ξεχάσει άραγε το πρώτο όνειρο που με εμπόδισε  να εκπληρώσω;
-Θέλω να πάω στο Παρίσι για μεταπτυχιακό. Θα με βοηθήσεις;
-Οχι, θα σε εμποδίσω. Δεν θέλω να φύγεις.
Δική μου η ευθύνη να το πραγματώσω.

Στο δεύτερο όνειρο βρήκαμε τη λύση
-Θέλω να μείνω μόνη μου.
-Δεν μου το επιτρέπει η ηθική μου. Το ξέρεις, δεν θέλω.
-Ωραία, θα σου πώ τι θα κάνουμε. Θα φύγω να δουλέψω εκτός Αθηνών έτσι ώστε κι εγώ να μείνω μόνη που το θέλω τόσο πολύ κι εσύ να μπορείς να λές, δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς.Το παιδί μου πρέπει να δουλέψει.
Ηταν μία λύση που δέχθηκε, αβίαστα.

Να'σαι καλά όσο μπορείς να είσαι πατέρα μου. Να φύγεις αξιοπρεπώς. Κι ελπίζω να νιώθεις το χάδι και το φιλί. Να θυμάσαι την αγάπη, να έσβησαν οι δύσκολες εγωιστικές στιγμές.

Ενα τραγούδι για τον ζεϊμπέκικο που τόσο αγάπησες και χόρεψες