μία ιστορία που μου διηγήθηκαν για τις ....λάθος επιλογές

Τι γίνεται όταν το λιοντάρι χάνει την προβιά του; όταν μετατρέπεται σε ένα φοβισμένο γατί; ένα γατί που φοβάται να πατήσει τα πόδια του, που πιά έγιναν ποδαράκια;
Τι να του πείς; έκανες λάθος επιλογή; το ήξερε, όταν μπορούσε να καταλάβει, γιατί τώρα δεν μπορεί, τώρα η μνήμη τον άφησε και ο νούς ταξιδεύει ποιός ξέρει πού...Ομως τι παράξενη η ζωή. Μάλλον εάν ξαναξεκίναγε την ίδια επιλογή θα έκανε.
Μία επιλογή που δεν γνωρίζει από αγάπη. "Πως μπορείς βρέ Δ. να εμπιστεύεσαι γυναίκα που άφησε το παιδί της;" Ομως εκείνος την εμπιστεύτηκε. Την ερωτεύτηκε; μάλλον ναι; την αγάπησε; ποιός ξέρει;
Τον αγάπησε; ποιός ξέρει; τον ερωτεύτηκε; μάλλον ναι. Ομως και για τους δυό, ο εαυτός τους ήταν πάνω από όλα για χρόνια. Δύο αγρίμια που ήξεραν το θέλω τους πολύ καλά, το διεκδικούσαν, σε μία διαρκή πάλη για χρόνια. Φαίνεται πως ήταν τόσο τυφλωμένοι από το θέλω τους που αδιαφορούσαν τόσο για το πλήθος όσο και για το μέγεθος των πληγών που προκαλούσαν.
Το λιοντάρι και η λιονταρίνα. Αγέρωχοι στην όψη, στην κορμοστασιά, τόσο φοβισμένοι όμως στην ψυχή, τόσο "ανίκανοι" μάλλον να αγαπήσουν. Κακός οδηγός τόση ανασφάλεια. Τα χρόνια πέρναγαν, εκείνος άρχισε να καταλαβαίνει ότι κάτι δεν έπραξε σωστά, ότι πλήγωνε, δεν μπορούσε και να μην πληγώνει. Δεν το ήθελε, αλλά ...τον ξεπερνούσε μάλλον.
Η επιλογή του τον ταλαιπωρούσε, όμως ήταν σταθερή επιλογή. Την ήθελε πάντα, ακόμα και με αυτήν τη συνεχή πάλη. Ακόμη κι όταν ...σαν σκυλί τον έδιωξε.
Τον έδιωξε η λιονταρίνα και του ξανάνοιξε η ελαφίνα την πόρτα, τον δέχθηκε μετά από 28 χρόνια, ωσάν να μην είχε περάσει μία μέρα, κι εκείνος ...της φέρθηκε ...ως νυφίτσα. Την δάγκωσε όταν κατάλαβε ότι μπορούσε να γυρίσει ξανά πίσω στην ...σκληρόκαρδη; λιονταρίνα του.,
Στο μεγαλείο που του προσφέρθηκε ανταποκρίθηκε με μικροψυχιά, κι όχι γιατί έφυγε, γιατί γύρισε στη λιονταρίνα του, όσο γιατί δεν ήθελε να σηκώσει την ευθύνη της επιλογής του. Τι αδυναμία!
Και τώρα ανήμπορος από την αρρώστια, αναρωτιέται ποιά είναι αυτή η λιονταρίνα;
ποιό είναι αυτό το σπίτι; το σπίτι που ζεί; δεν το αναγνωρίζει, δεν υπάρχει δα και καμμιά φωτογραφία δική του, των παιδιών του, δική τους.
Που να βρεί η μνήμη να πατήσει;
Κι η λιονταρίνα παραπονιέται πως ...ταλαιπωρείται. Σκληρή όπως πάντα, παρότι έχει τη δυνατότητα να δώσει τη λύση που θα εξυπηρετούσε και τους δύο, δεν την επιλέγει. Τη λύση που θα της επέτρεπε να έχει τα θέλω της και εκείνος την ηρεμία του δεν την επιλέγει ακόμα.
Νιώθει πως μειώνεται ο τραπεζικός της λογαριασμός.
Θα΄ρθουν γεράματα σκέφτεται και επιχειρηματολογεί σε όσους προσπαθούν να την πείσουν. Ηρθαν, δεν θα έρθουν, ήρθαν.
Την ύστατη στιγμή θα υπερισχύσει η αγάπη;

΄Ποιός πληρώνει σε αυτήν τη χώρα; (σκέψεις περί φορολογίας κα)

Ακουγα εχθές στην ΕΤ3, μία συζήτηση μεταξύ εκπροσώπων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ. Κι ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ μιλούσε υπέρ ενός φορολογικού συστήματος που δεν θα χαρίζει φόρους στις πολυεθνικές και στις Ανώνυμες Εταιρείες.
Ποιά κυβέρνηση σήμερα δύναται να επιβάλλει φόρους (φόρους επί των εισοδημάτων) χωρίς να λάβει υπόψιν της τους φορολογικούς παραδείσους άλλων χωρών του πλανήτη; πόσες είναι οι πολυεθνικές που όχι μόνο τον εθνικό χώρο εγκατέλειψαν αλλά τον ευρωπαϊκό και εν γένει το δυτικό;
Τι πράτει μία κυβέρνηση; εμένα σαφές μου είναι ότι ανάμεσα στο κόστος να χαθούν θέσεις εργασίας και να εισπράξει φόρους, προτιμά το πρώτο,ιδίως όταν μπορεί και πρέπει να ελέγξει πόσες θέσεις εργασίας διατηρούνται ή δημιουργούνται από την επανεπένδυση των κερδών.
Διεύρυνση της φορολογικής βάσης; Την θέλουμε ή όχι; δεν πρέπει να πληρώσουν αναλογικά ολοι άμεσους φόρους; γιατί το ΑΕΠ της Πελοποννήσου την κατατάσσει τη 2η φτωχότερη περιφέρεια της ΕΕ, μία θέση κάτω από την Ηπειρο;
Εμείς που ζούμε σε αυτήν τη χώρα, παραδεχόμαστε ότι υπάρχουν εισοδήματα που δεν δηλώνονται; και βεβαίως υπάρχουν κακές χρονιές, ζημιές των αγροτών. Ομως δεν είναι κάθε χρόνο ζημιογόνα η αγροτική παραγωγή, ούτε κάθε χρόνο ζημιογόνα η εμπορική μικροεπιχείρηση. Οιευθύνες οι δικές μας; η συμμετοχή μας στο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν; παραδεχόμαστε ότι εισοδήματα αποκρύπτονται ακόμη και υπηρεσιών γιατί ο κατέχων αγροτική γη δηλώνει αγρότης; έλεος.
Κεφαλικός φόρος, τι μέγιστη διαστρέβλωση, ονομάζεται η κρατική προσπάθεια, της φορολόγησης των εισοδημάτων των ελεύθερων επαγγελματιών. Κάθε μήνα έρχομαι σε συνεννόηση με το γιατρό της μητέρας ότι δεν δύναμαι να δεχθώ να μην μου κόβει απόδειξη,έστω τη μισή, πληρώνω για 10 λεπτά δουλειά (κλειδώθηκα απέξω) 100 ευρώ, γιατί η κομμώτρια να με ρωτά εάν με πειράζει να μου δώσει απόδειξη 5 5 ευρώ για 20. Ποιός θα πληρώσει σε αυτό το κράτος; κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια.
Εχουμε ευθύνη αναλογικά βεβαίως διαφορετική ο καθένας, αναλόγως των εισοδημάτων του, έναντι αυτού του κράτους.
Ελεγχος στην ιδιωτική υγεία, στον παχτωλό χρημάτων που διακινούνται καθημερινά. Το Πάσχα ένας πολύ δικός μου άνθρωπος έκανε εγχείρηση ανευρύσματος. Τα έχασα όταν συνειδητοποίησα ότι η αμοιβή του γιατρού από 7.800 ευρώ κατέβηκε στα 6.700 γιατί οι αποδείξεις που εδόθησαν ήταν 700, 100, και 400 ευρώ. Κι όλες από ατομικές επιχειρήσεις εντός του μεγάλου ιδιωτικού ιατρικού οργανισμού. Γιατί, όλοι οι γιατροί εντός των μεγάλων ιδιωτικών νοσοκομείων έχουν δική τους ατομική επιχείρηση; για να γλυτώνει φόρους ο Οργανισμός και οι ίδιοι ατομικά;
Εβλεπα εχθές την κατάθεση υπομνήματος από τη μεριά της Εκκλησίας (απόφαση της Ιεράς Συνόδου) και μου ερχόταν να ουρλιάξω, ο τριπλασιασμός του ΕΤΑΚ που υποχρεώνει την Εκκλησία σε καταβολή 2 εκ ευρώ έναντι 700χιλ ευρώ, τους ώθησε σε κατάθεση υπομνήματος και αιτήματος ίσης μεταχείρισης με τα λοιπά Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου;
Κι όταν το λέει αυτό η Εκκλησία και το ΚΚΕ για τις ΑΕ το ΚΚΕ εννοεί του Δημοσίου; εννοεί τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ; τις δημοτικές λοιπές επιχειρήσεις ύδρευσης ή/και αποχέτευσης;
Τι τρομερό πρόβλημα για μένα αφενός η διαστρέβλωση και ο συνθηματικός λόγος που είναι κενός και άδικος αν λίγο τον ξύσεις και η υποστήριξη δικαιωμάτων από μία συντεχνία ή τάξη αδιακρίτως ενάντια στους άλλους. Το Επιμελητήριο Μεσσήνης ενάντια στους απεργούς. Το ΚΚΕ με ποιόν συντάσσεται; με το Επιμελητήριο που φαντάζομαι ότι όπως και το ΕΒΕΑ (για να μην πώ χειρότερα από το ΕΒΕΑ) έχει κυρίως μικροεπιχειρήσεις, τους αυτοπασχολούμενους; ή με τους απεργούς; ή και με τις δύο παραγωγικές τάξεις; στο διά ταύτα; γιατί πάντα αυτό το διά ταύτα μας διαφοροποιεί όχι τα συνθήματα.
Ακούσαμε όλοι τους παχυλούς μισθούς,ποιός από εμάς θα πήγαινε στα κοντέινερ; όπως παλιά με τους εργάτες ορυχείων, παχυλοί μισθοί, ε δεν έχω πρόβλημα, όταν ο άλλος πουλάει μόνο τα χέρια του και χρόνια της ζωής του πρέπει να τα πληρωθεί να τα αποσβέσει και βεβαίως να φορολογηθεί αναλογικά με αυτά που εισπράτει.
Σε αυτήν τη χώρα θα τρελλαθούμε τελείως. Είτε λόγω αριστερής συνθηματικής αντιπολίτευσης, είτε λόγω συντηρητικής φιλάνθρωπης (στα λόγια)αντιπολίτευσης, είτε λόγω συντηρητικής νεοφιλελεύθερης αντιπολίτευσης.
Λίγη αλήθεια βρε αδελφέ. Λίγη αλήθεια.
Μίλησαν πολλοί για τους έμμεσους φόρους. Είναι το ίδιο ο έμμεσος φόρος στα τσιγάρα και τα ποτά και το ίδιο ο έμμεσος φόρος στα είδη διατροφής, ένδυσης (πρετ α πορτέ) και όχι πολυτελείας, στο βιβλίο; γιά μένα όχι. Εγώ επιθυμώ το γιαούρτι φθηνό και το τσιγάρο φθηνό αλλά αν πρέπει να επιλέξω σαφώς επιλέγω όχι έμμεσο φόρο στο γιαούρτι.
Ό μικροεργολάβος, το μυστρί το πηλοφόρι, που λέει και το ΚΚΕ να πληρώσει αναλογικά, ο μικροαγρότης ομοίως, τα μεσαία όμως εισοδήματα ομοίως.θα μιλήσουμε σε αυτήν τη χώρα είτε πιστεύουμε σε κεϋνσιανές θεωρίες είτε σε φιλελεύθερες είτε σε σοσιαλιστικές για την αύξηση της άμεσης φορολογίας ποτέ; για τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης; για επιδοματική πολιτική με κριτήρια;

ΦΛΕΡΥ ΝΤΑΝΤΩΝΑΚΗ

Προς το παρόν δοκιμή

Φθινόπωρο

Μύρισε Φθινόπωρο, επιτέλους. Σήμερα το βραδάκι, γυρνώντας σπίτι, ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα τόσο πολύ και τόσο δυνατά ότι είμαστε στα μέσα Οκτωβρίου. Κι ένιωσα τόσο το Φθινόπωρο. Αυτό το κρύο το βραδυνό που δεν μας επέτρεψε να καθίσουμε όση ώρα θέλαμε για καφέ έξω, ήταν τόσο...γλυκό. Μετά από πολλά χρόνια στην Αθήνα ένιωσα ότι ξαναέχουμε Φθινόπωρο. Και στα μέσα Σεπτεμβρίου το είχα νιώσει αλλά ...το ξαναέχασα. Σήμερα ήταν αλλιώς. Ερχεται κι ο χειμώνας, η αγαπημένη μου εποχή όταν ήμουν παιδί.

Σημείωση: Ο πίνακας είναι από dg gallery.com.

Μου άρεσαν τόσο τα χρώματα κι αυτό το φώς..στο βάθος

Πως βίωσε μία γυναίκα την έννοια του πολίτη

Ψηφίζεις αύριο, είσαι απ'αυτούς που επιλέγουν να ψηφίσουν. Προσδοκάς τι;

Αριστερή η οικογένεια, πρωτοπαλίκαρο του Πλαστήρα ο παππούς, στο ΕΑΜ τα παιδιά του, ο πατέρας σου σας έλεγε συχνά:

- Σας παρακαλώ έχασα αδέλφια, μην μπλέξετε με την πολιτική, δεν μπορώ να κλάψω και για τα παιδιά μου. Ενας σκληρός άνθρωπος, πολύ σκληρός στον ατομικό του χώρο, απίστευτα δίκαιος, ανοιχτόμυαλος στον κοινωνικό του.

-Είναι σημαντικό για να γνωρίζετε γιατί πιστεύετε σε κάτι να γνωρίζετε τι πρεσβεύει ο αντίπαλος. Μόνο τότε καταλαβαίνετε γιατί είστε αντίπαλοι.

Στο σπίτι έμπαινε η δεξιά και η αριστερή εφημερίδα. Κι εσύ θεωρούσες φυσικό, ότι έτσι πρέπει να κάνεις, να προσπαθείς να καταλάβεις τι πρεσβεύουν οι μέν και οι δε ...σε εποχές που έμοιαζε ξεκάθαρο. Μεγάλωσες με τους στίχους του Βάρναλη, και ...αναρωτιέσαι;

τι θα κάνω τι μπορώ να κάνω για το συλλογικό καλό; η ανάγκη πήγαζε από μέσα σου; από τους γονείς; από την ιστορία της οικογένειας; από την αδικία;

Στο δημοτικό σχολείο διάβαζες το κοριτσάκι που ήταν η πιο κακή μαθήτρια, πολύ αδικημένη τη θεωρούσες από τη ζωή.

Στο Λύκειο ήρθε η ΚΝΕ. Δύο της σχολικής παρέας είσασταν στην ΚΝΕ, δύο στο Ρήγα, κι οι υπόλοιποι ΄τρείς ...απλώς σας αγαπούσαν και βαριόντουσαν ή γελούσαν με τις διαφωνίες σας.

Τι όμορφες διαφωνίες αλλά και τι γόνιμες. Μαθητές δευτέρας Λυκείου και βγάζατε ανακοίνωση για τους Σαντινίστας. Δεν θα ξεχάσεις τον δεξιό, δεξιότατο φιλόλογο. Του ζητάς να κάνεις ανακοίνωση στην τάξη, ως μέλος του Προεδρείου κι αντί του Προέδρου. Σου το επιτρέπει, ήσουν κι από τις αγαπημένες του μαθήτριες ως πολύ καλή,

-βεβαίως σήκω Β.(σε αποκαλεί με το μικρό σου όνομα). Τελειώνεις και σε ξανασηκώνει προσφωνώντας σε το επίθετο σου. - Σήκω Λ. ως παράδειγμα προς αποφυγή στην τάξη για την πολιτική σου στάση. Στους ελέγχους όμως σου είχε 20, ένα 20 που μάλλον δεν άξιζες. Πως τον νοστάλγησες, πόσες φορές σου έλειψε το ήθος του, σε μία τέτοια θέση εξουσίας (καθηγητής έναντι μαθητή) να διαφωνεί μαζί σου, να σε προσβάλει, αλλά να σε παραδέχεται, να σε αποδέχεται, να μην σου κόβει τα φτερά ίσα ίσα.

Δευτέρα Λυκείου, η πορεία του Πολυτεχνείου που σκοτώνεται ο Κουμής κι η Κανελοπούλου. Είσαι με τους άλλους μαθητές στο τέλος της πορείας προστατευμένη όπως όλοι οι μαθητές από τη διπλή αλυσίδα των οικοδόμων του ΚΚΕ. Τι μέρα εκείνη. Δεν θα την ξεχάσεις ποτέ.

Τα χρόνια πέρασαν και στο Πανεπιστήμιο θέλεις να εγκαταλείψεις την ΚΝΕ. Η κριτική για τα τεκταινόμενα στη Σοβιετική Ενωση δεν χωρά στην ΚΝΕ, η δυνατότητα να διατηρείς τη διαφωνία σου, δεν είναι δυνατή. Παρά το γεγονός ότι εξακολουθείς να σέβεσαι την ιστορία των ανθρώπων, να τους το λές..., να μην τους απορρίπτεις, σε πείραζε και σε πλήγωνε πάντα η συνολική απόρριψη του άλλου, ιδιαίτερα αν δεν ήταν ακραίος, φασίστας ή εγκάθετος.

Ερχεται ο Ρήγας...στον τότε Ρήγα.. χωράνε πολλοί, χωράνε κι οι διαφωνίες. Ομως η ατομική στάση όλων δεν συνάδει με τα πιστεύω, ...χωράνε ΄πολλοί. Κι αποφασίζεις πως είναι καλύτερο να μείνεις ελαφρώς "μακριά", ναι μεν αξιολογώντας το ως τον πιο κοντινό σου χώρο αλλά...

Τα χρόνια περνούν, το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη ανέβει στην εξουσία. Δεν ψήφισες ποτέ τον Α.Παπανδρέου, παρότι βλέπεις "ψήγματα" κάποιας αλλαγής, οι "στερημένοι" αυτής της χώρας αρχίζουν να έχουν υπόσταση.

Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση ξεκινά, η έννοια της περιφέρειας αναδεικνύεται, κοινωνικές παροχές (ενδεχομένως ανεπαίσθητες μικρές), οι συνεταιρισμοί δημιουργούνται στον πρωτογενή τομέα, το ΕΣΥ...

Τρίτος δρόμος από τη μιά μεριά, η Ευρώπη από την άλλη. Κι εσύ λες, προτιμώ στην ψυχή μου να μη χαθούν γενιές, ας είναι και μικρές οι αλλαγές. Κι εσύ ας πιστεύεις. Οι αλλαγές μικρές ή μεγάλες και τα προβλήματα όμως και μεγάλα και μικρά.

Η αήθεια κι η λαμογιά έρχονται στο προσκήνιο, ο τεχνοκρατισμός ομοίως, εδώ είναι που λές; μα που πήγαν οι ιδεολογίες;

Πραγματοποιούνται πορείες, διαμαρτυρίες κι εσύ αναρωτιέσαι "με ποιούς θα κατέβεις"; που χωράς; σε φοβίζει...ενίοτε σε τρομάζει η ταμπέλα. Σε φοβίζει και σε τρομάζει γιατί παρά το γεγονός του τι πιστεύεις, τι πρεσβεύεις, υπάρχει ένα στοιχείο που σε πληγώνει.

Μπορείς να διαφωνείς για την ιδεολογία, για τη στάση του άλλου, σε πληγώνει όμως βαθιά στο μικρόκοσμο η έλλειψη σεβασμού του άλλου, όχι η αντίληψη του "ότι αυτό που πρεσβεύω είναι το σωστό, αλλά η διάθεση να αποκρύπτεται ακόμη κι η ανεπαίσθητη αλλά πάντως θετική πράξη του "άλλου".

Σε πληγώνει αυτό το "εμείς", να περιχαρακώνεται, υπάρχει το "όλοι", ποιούς χωρά αυτό το όλοι; μάλλον μόνο το εμείς, ως ομάδα, ως κόμμα, ως κοινωνία, ως έθνος, τα όρια πάντα και παντού ορατά.

Οι παγκόσμιες αλλαγές σάρωσαν, σε ...πλήγωσαν εσένα όπως και πολλούς άλλους, σε έκαναν να αναρωτιέσαι, ήταν καλύτερα άραγε που η χώρα "έμεινε δυτική"; γιατί πάλεψαν τόσοι άνθρωποι; τους βλέπεις στην τηλεόραση θαλερούς ακόμη, να λένε πως και πάλι για τα ίδια ιδανικά θα ξανάβγαιναν και κάνεις το ελάχιστο. Συγκινείσαι, θαυμάζεις και απορείς με το κουράγιο, την πίστη τους.

Νιώθεις πως η κοινωνία συντηρητικοποιείται, όπως πολλοί το νιώθουν και σε "τρελλαίνει" το γεγονός ότι "συντηρητικοποιούνται από τη μιά μεριά οι σπουδαγμένοι, εξελίσσονται σε "άκριτους τεχνοκράτες", η παπαγαλία που νόμιζες ότι αφορούσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και μάλιστα μόνο στον ελλαδικό χώρο, ξεπερνά τα εθνικά σύνορα, πολλοί είναι αυτοί που σπούδασαν σε καλά ή λιγότερα καλά πανεπιστήμια και γυρίζουν παπαγαλώντας θεωρίες που συχνά αποδεικνύονται ολέθριες. Συντηρητικοποιούνται (ίσως ήταν πάντα και απλώς δεν το καταλάβαινες) και οι "στερημένοι" και όποια πολιτική θεωρία ή ανάλυση να διαβάσεις για τα αίτια εξακολουθεί να σε πληγώνει.

Τα χρόνια περνούν και συ νομίζεις πως εξακολουθείς να διατηρείς το ήθος σου, τα ιδανικά σου, τη δυνατότητα να εφράζεις τη συμφωνία σου και τη διαφωνία σου, να κρίνεις συμπεριφορές ή στάσεις αλλά να μην καταδικάζεις ανθρώπους στο μικρόκοσμό σου, να διατηρείς την ιδεολογία σου ή τουλάχιστον έτσι να θεωρείς.

Τι μένει αναρωτιέσαι; η συμμετοχή στο κίνημα ή τα κινήματα; σου είναι αρκετό αυτό; σημαντικό, σημαντικότατο, όμως αναρωτιέσαι για το αποτέλεσμα και πολλές φορές ενώ "μεθάς" από την άλλη απογοητεύεσαι,απαισιοδοξείς.

Δεν είσαι 20 χρονών που πίστευες ότι αυτός ο κόσμος αλλάζει, ότι μπορεί να αλλάξει.

Βλέπεις ότι η διάκριση των εξουσιών δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε, όπως το Σύνταγμα επιτάσσει. Οι θεσμοί ευρωπαϊκοί ή παγκόσμιοι;

Πίστεψες στην Ευρώπη, έχει πλέον ένα Μπαρόζο, είναι νεοφιλελεύθερη. Θες όμως να βλέπεις και το θετικό. Το Εκοφίν συζητά το σύμφωνο σταθερότητας, θ'ακούσουν τον Κρούγκμαν επιτέλους; θα προλάβουν την κατρακύλα; το G20 μπορεί να σημάνει κάτι θετικό;

Πως θα αλλάξει αυτός ο κόσμος; Προσδοκάς κάτι από την επαύριο; Είσαι στο σημείο που σε τρομάζει πλέον η επικράτηση της αήθειας, η μέθη της εξουσίας, απ'όπου κι αν προέρχεται/

Παρά ταύτα σαφώς προτιμάς στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ, ακόμη και γι αυτές τις ανεπαίσθητες μικρές αλλαγές για τους "απόκληρους αυτής της ζωής", παρά τα προβλήματα, παρά τις διαφωνίες επιθυμείς ο Συνασπισμός να μπεί στη Βουλή.

Aτιτλο

Επειδή, παρά τις δυσκολίες, τα λάθη, τα πισωγυρίσματα, τις επικρατούσες αντιλήψεις και στερεότυπα ακόμη και στο μυαλό των ειδημόνων, την "αδίστακτη" επιθυμία του ιδιωτικού τομέα να μπεί και σε αυτόν το χώρο (πολλά τα λεφτά), θεωρώ πως κάποια βήματα γίνονται στην ψυχιατρική μεταρρύθμιση, μία μεταρρύθμιση που έχει ξεκινήσει μία εικοσαετία τουλάχιστον,

επειδή,ο συνδυασμός κρατικής παρέμβασης από τη μια μεριά και συμπεριφοράς και στάσης απασχολουμένων (πρέπουσας, με φιλότιμο; με σεβασμό;) από την άλλη, οδηγεί σε επιτυχείς δομές, διευκολύνοντας τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων (κοινωνικά αποκλειόμενων από μία σειρά κοινωνικών αγαθών, όπως η απασχόληση, η υγεία, η διασκέδαση, η μάθηση)

επειδή, κάποιοι άνθρωποι και δή Αδέλφια, είχαν το θάρρος να δημοσιοποιήσουν μία πραγματικότητα και να ευαισθητοποιήσουν,όπως ο σύλλογος Αthens Siblings (που εμένα με κατέπληξε όταν διάβασα στην εφημερίδα πέρσι πηγαίνοντας προς Παρίσι την ύπαρξή τους, το πρώτο μου μέλημα ήταν να τους βρώ γυρίζοντας)για να μην παρεξηγηθώ δεν έχω αδέλφια με ψυχική ασθένεια)

επειδή όπως λέει και το τραγούδι "συνάδελφοι είμαστε όλοι στην τρέλα", μόνο για που κάποιους η "τρέλα" είναι δύσκολη κατάσταση και παλεύουν για να την κάνουν βιώσιμη (μπορεί να γίνει)

επειδή μέσα σε όλη αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα κάποιοι άνθρωποι ονειρεύονται και παλεύουν για όλους αυτούς που στερήθηκαν ή στερούνται τα αυτονόητα χωρίς να το επιλέγουν,

σε όλους αυτούς αφιερωμένη αυτή η ανάρτηση.

Σημείωση 1. Για όποιον ενδιαφέρεται να δεί την κίνηση των αδελφών δεξιά στα ενδιαφέροντα ιστολόγια είναι το site τους

Σημείωση 2. Στη Χ.Τρικούπη, στη δεξιά μεριά μπαίνοντας από την Πανεπιστημίου προς Ακαδημίας λειτουργεί ένα μαγαζί με είδη διατροφής παραδοσιακά που αποτελεί Κοινωνικό Συνεταιρισμό ανθρώπων με ψυχικά προβλήματα. Ντρέπομαι που τόσα χρόνια περνώ και το ανακάλυψα πολύ πρόσφατα. Μπορεί κανείς να πάρει μικροδώρα ή κάτι για το σπίτι του σε πολύ συμπαθητικές τιμές

Μαγεία : Σ.Ξαρχάκος - Α.Μπάλτσα

Τραγούδια χιλιοειπωμένα, πολυτραγουδισμένα, εν τούτοις μοναδικά "προσαρμοσμένα" από το Σ.Ξαρχάκο (συγγνώμη από τους ειδήμονες) και ερμηνευμένα από την Α.Μπάλτσα .


Τι να πρωτοπώ δεν ξέρω. Μετά από πολλά χρόνια έκλαψα από συγκίνηση :

από τη μοναδική ερμηνεία για μένα της Α.Μπάλτσα, αγκάλιασε η θεατρικότητα της όπερας τα τραγούδια


από τον παλμό του μαέστρου, με συνεπήρε (είχα την τύχη να βλέπω μέχρι και τις συσπάσεις του προσώπου του),


από την "προσήλωση" των μουσικών στο μαέστρο,
από το τελικό αποτέλεσμα.


Μοναδική βραδιά, μία βραδυά που ανέδειξε με τον πιο δυνατό τρόπο αυτό που και το πρόγραμμα γράφει, δεν υπάρχουν λαϊκοί, δημοτικοί, ή κλασσικοί τραγουδιστές. Υπάρχουν μεγάλοι και μικροί καλλιτέχνες.

Καλό μας φθινόπωρο.