Αποκριές ΄

Επειδή οι Αποκριές φθάνουν στο αποκορύφωμά τους, πολύ διασκέδαση εύχομαι σε όλους μας
Υ.Γ Η εικόνα βρίσκεται στη δ/νση wii.ign.com

Σκέψεις και απορίες σχετικά με τις προσδοκίες από μία σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση και δημοκρατική ΕΕ

Είμαι και δηλώνω από αυτούς που ανέμεναν τη σημερινή κυβέρνηση. Από αυτούς που προσδοκούσαν το ΠΑ.ΣΟ.Κ στην εξουσία και το ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή.
Τέσσερις μήνες μετά τι αναρωτιέμαι ως πολίτης:
1. Βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση η ενοποίηση Υπουργείων, αλλά γιατί αργεί τόσο πολύ ο καθορισμός αρμοδιοτήτων των Υφυπουργών και άργησε τόσο πολύ ο ορισμός των Γενικών/ Ειδικών  Γραμματέων;
2. Σαφώς θετικό και προοδευτικό το νομοσχέδιο για τον καθορισμό των προϋποθέσεων απόκτησης ιθαγένειας από τους αλλοδαπούς. Τι γίνεται όμως με το νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση των μεταναστών; Οταν μάλιστα αναμένονται θετικές επιπτώσεις τόσο στα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων όσο και στην υλοποίηση στην πράξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
3. Πολύ αναφορά γίνεται στην πράσινη ανάπτυξη. Τι γίνεται με το ρόλο της κοινωνικής οικονομίας; εγκαταλείφθηκε; ή μπορούμε να αναμένουμε;
4, Η αναδιανομή του πλούτου και η κοινωνική δικαιοσύνη εξαντλείται στην αύξηση των 30 ευρώ που δόθηκε στις συντάξεις του ΟΓΑ  και στην εφάπαξ υποστήριξη των 200 -300 ευρώ ;  Είναι κοινωνικά δίκαιο ένα υπό συζήτηση φορολογικό νομοσχέδιο που συζητείται ότι θα καταργήσει το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ; Απόλυτα κατανοητό για τον ελεύθερο επαγγελματία που δηλώνει αυτό το εισόδημα να του ζητηθούν δαπάνες, για τον μισθωτό ή τον συνταξιούχο μου είναι περίπου αδιανόητο. Γιατί απλά αυτό το εισόδημα σηματοδοτεί το ελάχιστο επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης (με στερήσεις)
5. Είναι τυχαίο που η εικόνα της Υπουργού Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας βάλλεται; Στα δικά μου μάτια δεν μοιάζει τυχαίο. Μου φαίνεται η προοδευτική φωνή της σημερινής Κυβέρνησης.(εννοώ από τους Υπουργούς). Το έμπειρο ΠΑ.ΣΟ.Κ που δεν είναι φοβικό, δεν διασπείρει φόβους.  Η αλήθεια είναι πως ανέμενα περισσότερα και από τον Θ.Πάγκαλο, ενώ θετικά έχω εκπλαγεί από τους Χ.Παπουτσή και Φ.Πετσάλνικο.
Πρώην αριστερές φωνές εντός του κυβερνητικού σχήματος γιατί σιωπούν; Είναι δυνατόν σε πολυσυλλεκτικά κόμματα όπως το ΠΑ.ΣΟ.Κ και η Ν.Δ οι φωνές που διαφωνούν και προειδοποιούν να θεωρούνται απειλή; αυτή είναι η Δημοκρατία;
6. Πως θα πεισθώ εγώ που ανήκω στο 5,7% των πλουσιοτέρων Ελλήνων βάσει φορολογίας εισοδήματος, δεδομένου ότι δηλώνω άνω των 30.000 ευρώ  ως μισθωτή του ευρύτερου δημοσίου τομέα ότι είναι κοινωνικά δίκαιο να υποστώ μείωση μισθού όταν είμαι από τους κατέχοντες αυτοκίνητο του 1993 (ρυπαίνω και το περιβάλλον παρότι δεν το οδηγώ) και 25% εξ'αδιαιρέτου οικοπέδου; Δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω. Να θυμώσω ή να στεναχωρηθώ. Επιλέγω να θυμώσω και να παλέψω ΕΝΆΝΤΙΑ στην οικονομική πολιτική. Γιατί μια πολιτική που φέρνει τους απασχολούμενους ανά κλάδο ενάντια τον έναν στον άλλο είναι λαϊκίστικη και αντιδραστική. Είναι νεοφιλελεύθερη ακόμα κι αν έρχεται από μία σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση.
Δεν με πείθει αυτή η μονομερής πολιτική της Εθνικής Κυβέρνησης και της ΕΕ  ενάντια στο δημόσιο και στο κρατικό για τα τεκταινόμενα και την κατάσταση της χώρας. Πρώτης προτεραιότητας η μείωση των δαπανών του δημοσίου τομέα για την ΕΕ και δεύτερης η άντληση πόρων από την αναμενόμενη φορολογική μεταρρύθμιση. Είμαι σαφώς υπέρ της μείωσης των δαπανών του δημοσίου τομέα. Αλήθεια όμως, μπορούν να μας απαντήσουν οι Κυβερνήσεις τωρινή και προηγούμενη και η ΕΕ η σπατάλη του δημοσίου τομέα είναι η μισθοδοσία του ή οι δαπάνες ανάθεσης παντός είδους μελετών, έργων, εργολαβιών στον κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα; Δύο-τρία  παραδείγματα :
α)Εταιρείες ενοικίασης καθαριστριών έναντι δημοσίων υπαλλήλων καθαριστριών, εταιρείες ενοικίασης φύλαξης κτιρίων έναντι κλητήρων ή φυλάκων; υπάρχουν τεχνικοοικομικές μελέτες που αποδεικνύουν ότι αυτη η επιλογή είναι οικονομικότερη από την κατευθείαν απασχόληση; Αν ανατρέξει κανείς στους τζίρους των αναφερόμενων εταιρειών θα δεί ποσά περίπου μυθικά κατά τη γνώμη μου. Ελεγχος των εταιρειών από την Αναθέτουσα Αρχή - Δήμόσιο Φορέα για το εάν υιοθετούν την εργατική νομοθεσία γίνεται και πρέπει να γίνεται;
β) "ληστεία" των ασφαλιστικών ταμείων  από τις δαπάνες που χρεώνουν τα ιδιωτικα΄θεραπευτήρια στους ασφαλιστικούς φορείς ακόμη κι όταν αμείβονται εντός πολύ λογικού χρονικού διαστήματος (5-6μήνες). Ατομικές επιχειρήσεις και ΕΠΕ κάθε Γιατρός εντός των μεγάλων ιδιωτικών θεραπευτηρίων. γιατί αν όχι  για φορολογικούς λόγους; Χορός εκατομμυρίων ευρώ στα ιδιωτικα΄θεραπευτήρια και γίνεται τέτοια επιδρομή στα δημόσια νοσοκομεία; Θα πάθουμε παράκρουση. Ζητάμε την κατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης των επιδομάτων των Δ.Υ όταν αυτά αφορούν και τις εφημερίες των γιατρών του Ε.Σ.Υ . Γιατί να παραμείνουν στο Ε.Σ.Υ και να μην ΄κατευθυνθούν στα ιδιωτικά θεραπευτήρια; Τι υποκρισία στην Ελλάδα η ιστορία των επιδομάτων.
Αναμένει να κατευνάσει η σημερινή Κυβέρνηση την κοινωνική αντίδραση βγάζοντας ένα δύο ονόματα στον αέρα;
γ) κατασκευή των έργων υποδομής και άλλων. Ποιος υπερτιμολογεί εάν υπερτιμολογεί;  ο δημόσιος τομέας; ή ο ιδιωτικός; Ο δημόσιος αναθέτει ο ιδιωτικός υλοποιεί. Ο δημόσιος τομέας παραλαμβάνει στην πλειοψηφία των έργων. Και να δεχθώ την αήθεια μέρους (αδυνατώ να πιστέψω του συνόλου) των ελεγκτικών μηχανισμών του δημοσίου, αλλά έλεος.
7.Αναμένει να με πείσει η σημερινή Κυβέρνηση ότι η ΕΕ αυτή η νεοφιλεύθερη ΕΕ έχει δίκηο όταν βάλλεται έτσι εναντίον της ΄χώρας  και δεχόμαστε ως "τιμωρούμενοι" μέχρι σήμερα την επιβολή αυτών των μέτρων; Προχωρήσαμε ως χώρα  (εκτός αν έγινε και δεν επετεύχθη τίποτα) σε συμμαχίες με τις  χώρες που επίσης δέχονται παρόμοιες πιέσεις Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία; Μόνο εμείς έχουμε ξεπεράσει το 3% του ορίου δημοσίου χρέους επί του ΑΕΠ της Συνθήκης του Μάαστριχτ; Γιατί επιλεγήκαμε εμείς ως χώρα; Το γεγονός του ρόλου του Ε.Μπαρόζο, της Χούμπνερ στα όργανα της ΕΕ έπαιξε κάποιο ρόλο ή όχι στο να αποσοβηθεί η επιλογή άλλης ή και άλλης χώρας  για μία τέτοια επιβολή μέτρων; (Πρέπει βέβαια να παραδεχθώ ότι η χθεσινή ανακοίνωση του Πρωθυπουργού για συντονισμένη δράση της ΕΕ για τον κερδοσκοπικό ρόλο των διεθνών αγορών κάτι θετικό μου δημιούργησε).
8.Μιλούσε  η ΕΕ για τη στήριξη της χώρας μέσω των ΚΠΣ όταν υπάρχει έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην οποία αναφέρεται ότι το 1/5 τουλάχιστον ΄των δαπανών των συγχρηματοδοτούμενων έργων  γυρνα πίσω σε χώρες της ΕΕ ως ανάθεση έργων.

Εγώ  άλλο ΠΑ.ΣΟ.Κ οραματίστηκα όπως και άλλη ΕΕ είχα οραματιστεί, την ΕΕ των πολιτών, την ΕΕ ως πυλώνα  δημοκρατίας και αλληλεγγύης. Γιατί Δημοκρατία χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη, χωρίς αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, χωρίς πρόσβαση του συνόλου των πολιτών στα αγαθά της παιδείας και της υγείας τουλάχιστον,  δεν νοείται κατά τη γνώμη μου.

Υ.Γ Αλήθεια το αντίστοιχο 10,7% του δημοσίου χρέους των ΗΠΑ της Αμερικής την οδηγούν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην πτώχευση;

Ανοιξη, στην καρδιά, στην ψυχή, στη σκέψη σ'ένα "φοβικό" περιβάλλον

Μόλις επέστρεψα, από την εκδήλωση, συνιστωστών του ΣΥΡΙΖΑ όπως διεπίστωσα, για το Πρόγραμμα και Σύμφωνο Σταθερότητας.

Πήγα με φίλη για να ακούσουμε κυρίως το Κ.Βεργόπουλο (από τους σοβαρότερους αριστερούς διανοητές κατά τη γνώμη μου) και τον Α.Αλαβάνο.

Επειδή φύγαμε "γεμάτες", επειδή μας απαντήθηκαν ερωτήματα αναφορικά με το μονόδρομο του Προγράμματος Σταθερότητας ή όχι, επειδή μες στην υπερβολή μου ένιωσα ελπίδα, καθ'υπερβολή ίσως έψαξα για μία εικόνα που να συμβολίζει την Ανοιξη.

Σημείωση:Η εικόνα βρίσκεται στη δ/νση:artemistics.files.wordpress.com/2009/03

Μ.Τσόκλη, δεν υπάρχει νομικό ασυμβίβαστο. Είναι ηθικό ότι είναι νόμιμο;

Διάβασα με πολύ προσοχή και ξαναναδιάβασα αρκετές φορές τις δηλώσεις της νέας Βουλευτού Επικρατείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ Μ.Τσόκλη, αναφορικά με το νόμιμο δικαίωμά της να διατηρήσει για 10 μήνες την αμοιβή της για την εκπομπή "Ταξιδεύοντας με τη Μ.Τσόκλη" ταυτόχρονα με τη βουλευτική της αποζημίωση.(Βήμα της Κυριακής 24/1/2010)
Τα συναισθήματα που ένιωσα ήταν θυμός, οργή για την αμετροέπεια, την αλαζονεία και την έπαρση που αποπνέει το κείμενο. Χαρακτηριστικά που δεν συνάδουν με την τηλεοπτική εικόνα που εγώ παρακολουθούσα.
Η Μ.Τσόκλη είναι από τους δημοσιογράφους που δεν μισθοδοτούνται κατευθείαν από την ΕΡΤ , όπως δήλωσε. Μισθοδοτείται, έμμεσα, μέσω της εταιρείας παραγωγής του συζύγου της και η αμοιβή της ανέρχεται στα 3.200 ευρώ την εκπομπή, αμοιβή όχι υπερβολική, μετά από τόσα χρόνια σκληρής δουλειάς όπως επίσης δήλωσε.
Δεν με ενδιαφέρει το ύψος της αμοιβής και θεωρώ πως δεν είναι και το ζητούμενο. Δεν μ'αρέσουν οι λαϊκισμοί του τύπου, πόσα παίρνουν οι δημοσιογράφοι έναντι των γιατρών, των λογιστών, των μηχανικών και δεν ξέρω ποιών άλλων.
Δεν μ'ενόχλησαν μία σειρά αμοιβών που δημοσιεύθηκαν για κάποιους δημοσιογράφους της κρατικής τηλεόρασης όσο υψηλοί κι αν φάνηκαν πχ Μ.Χούκλη. Μπράβο της, για μένα ή κρατική τηλεόραση πρέπει να αμοίβει αυτόν που δύναται με πολλαπλάσια αμοιβή να βρεθεί στο ιδιωτικό κανάλι.
Ομως στην περίπτωση της κας Μ.Τσόκλη, υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά. Είναι Βουλευτής , (μη εκλεγμένη),μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου με αμοιβή όχι αμελητέα. Μας δηλώνει, λοιπόν,ότι αφού δεν υπάρχει νομικό ασυμβίβαστο, γιατί να παραιτηθεί της αμοιβής των 10 εκπομπών; επιχειρηματολογώντας μάλιστα ότι η πρόταση της έγινε ακριβώς λόγω της εμπειρίας της ως πολίτης του κόσμου.
Είχε πεί κάτι διαφορετικό ο Γ.Βουλγαράκης όταν μας είπε ότι ηθικό είναι ότι είναι νόμιμο μιλώντας για τις off shore εταιρείες του; Ή είναι άλλης τάξης; Εγώ θεωρώ ότι είναι και τα δύο θέματα ηθικής τάξης.
Ανήκω σε αυτούς που δεν οραματίστηκαν ένα ΠΑΣΟΚ με εκπροσώπους του Ελληνικου Κοινοβουλίου, της ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, με τέτοιου είδους συμπεριφορές και μάλιστα σε μία τέτοια περίοδο. Σε μία περίοδο που ζητείται από μία σειρά παραγωγικών τάξεων ότι ζητείται.

Ηθελα να προσθέσω και τούτο. Κάποτε, γνωρίζοντας ανθρώπους σε ένδεια, τους ρώτησα αν έκαναν χρήση των χρημάτων που η Πρόνοια έδινε για πετρέλαιο θέρμανσης. Μου απάντησαν πως όχι, τα άφηναν για κάποιους άλλους, που τα είχαν περισσότερη ανάγκη.
Εχω ολοένα την αίσθηση ότι μεγαλόψυχοι και ηθικοί μπορεί να είναι τελικά αν όχι μόνο αλλά κατά κύριο λόγο οι μη κατέχοντες.

Επειδή ένας δρόμος υπάρχει μόνο για να μην διαψευσθεί η ελπίδα που εναποθέσαμε στη νέα κυβέρνηση. Ενας δρόμος που απαιτεί να τον πάρουν όλοι μαζί οι κυβερνώντες κι όχι ένας ένας μόνος του, με οδηγούς το σεβασμό στους θεσμούς (δεν είναι μια χαλαρή παρέα η κυβέρνηση), σεβασμό στους κανόνες και πίστη στις εξαγγελίες, σεβασμό στους πολίτες.

Κανείς δεν έχει δικαίωμα να διαψεύσει τις συλλογικές ελπίδες. Οι ηγέτες οραματίζονται, τρέφουν ελπίδες δεν διαψεύδουν.

Σημείωση: Η εικόνα βρίσκεται στη διεύθυνση kaushik.net και μ'άρεσε πολύ

Ευχές για παραμυθένιες γιορτές

Επειδή... έχω ανάγκη το παραμύθι, όπως αρκετοί φαντάζομαι,

επειδή... οι ευχές μόνο θετική ενέργεια μπορούν να αποστέλλουν και να φέρνουν,

επειδή... τα Χριστούγεννα φθάνουν,

πολλές ευχές σε όλους μας, για υγεία, ηρεμία, χαρά, αισιοδοξία και ...εάν έρχονται δυσάρεστα να είναι μικρά σαν μπουκιές να καταπίνονται εύκολα.

...και επί γης ειρήνη...

μία ιστορία που μου διηγήθηκαν για τις ....λάθος επιλογές

Τι γίνεται όταν το λιοντάρι χάνει την προβιά του; όταν μετατρέπεται σε ένα φοβισμένο γατί; ένα γατί που φοβάται να πατήσει τα πόδια του, που πιά έγιναν ποδαράκια;
Τι να του πείς; έκανες λάθος επιλογή; το ήξερε, όταν μπορούσε να καταλάβει, γιατί τώρα δεν μπορεί, τώρα η μνήμη τον άφησε και ο νούς ταξιδεύει ποιός ξέρει πού...Ομως τι παράξενη η ζωή. Μάλλον εάν ξαναξεκίναγε την ίδια επιλογή θα έκανε.
Μία επιλογή που δεν γνωρίζει από αγάπη. "Πως μπορείς βρέ Δ. να εμπιστεύεσαι γυναίκα που άφησε το παιδί της;" Ομως εκείνος την εμπιστεύτηκε. Την ερωτεύτηκε; μάλλον ναι; την αγάπησε; ποιός ξέρει;
Τον αγάπησε; ποιός ξέρει; τον ερωτεύτηκε; μάλλον ναι. Ομως και για τους δυό, ο εαυτός τους ήταν πάνω από όλα για χρόνια. Δύο αγρίμια που ήξεραν το θέλω τους πολύ καλά, το διεκδικούσαν, σε μία διαρκή πάλη για χρόνια. Φαίνεται πως ήταν τόσο τυφλωμένοι από το θέλω τους που αδιαφορούσαν τόσο για το πλήθος όσο και για το μέγεθος των πληγών που προκαλούσαν.
Το λιοντάρι και η λιονταρίνα. Αγέρωχοι στην όψη, στην κορμοστασιά, τόσο φοβισμένοι όμως στην ψυχή, τόσο "ανίκανοι" μάλλον να αγαπήσουν. Κακός οδηγός τόση ανασφάλεια. Τα χρόνια πέρναγαν, εκείνος άρχισε να καταλαβαίνει ότι κάτι δεν έπραξε σωστά, ότι πλήγωνε, δεν μπορούσε και να μην πληγώνει. Δεν το ήθελε, αλλά ...τον ξεπερνούσε μάλλον.
Η επιλογή του τον ταλαιπωρούσε, όμως ήταν σταθερή επιλογή. Την ήθελε πάντα, ακόμα και με αυτήν τη συνεχή πάλη. Ακόμη κι όταν ...σαν σκυλί τον έδιωξε.
Τον έδιωξε η λιονταρίνα και του ξανάνοιξε η ελαφίνα την πόρτα, τον δέχθηκε μετά από 28 χρόνια, ωσάν να μην είχε περάσει μία μέρα, κι εκείνος ...της φέρθηκε ...ως νυφίτσα. Την δάγκωσε όταν κατάλαβε ότι μπορούσε να γυρίσει ξανά πίσω στην ...σκληρόκαρδη; λιονταρίνα του.,
Στο μεγαλείο που του προσφέρθηκε ανταποκρίθηκε με μικροψυχιά, κι όχι γιατί έφυγε, γιατί γύρισε στη λιονταρίνα του, όσο γιατί δεν ήθελε να σηκώσει την ευθύνη της επιλογής του. Τι αδυναμία!
Και τώρα ανήμπορος από την αρρώστια, αναρωτιέται ποιά είναι αυτή η λιονταρίνα;
ποιό είναι αυτό το σπίτι; το σπίτι που ζεί; δεν το αναγνωρίζει, δεν υπάρχει δα και καμμιά φωτογραφία δική του, των παιδιών του, δική τους.
Που να βρεί η μνήμη να πατήσει;
Κι η λιονταρίνα παραπονιέται πως ...ταλαιπωρείται. Σκληρή όπως πάντα, παρότι έχει τη δυνατότητα να δώσει τη λύση που θα εξυπηρετούσε και τους δύο, δεν την επιλέγει. Τη λύση που θα της επέτρεπε να έχει τα θέλω της και εκείνος την ηρεμία του δεν την επιλέγει ακόμα.
Νιώθει πως μειώνεται ο τραπεζικός της λογαριασμός.
Θα΄ρθουν γεράματα σκέφτεται και επιχειρηματολογεί σε όσους προσπαθούν να την πείσουν. Ηρθαν, δεν θα έρθουν, ήρθαν.
Την ύστατη στιγμή θα υπερισχύσει η αγάπη;